Music Alliance Pact styczeń 2014

15 stycznia 2014 § Dodaj komentarz


Click the play button icon to listen to individual songs, right-click on the song title to download an mp3, or grab a zip file of the full 27-track compilation through here.

ARGENTINA: Zonaindie
QueridasDrama Bomb

Andrés Yeah is the lead guitarist of Mi Nave, an up-and-coming band from Rosario’s independent music scene. Queridas is his solo project, full of songs with melancholy, reverb and shoegaze guitars. Drama Bombo is one of our favorites.

AUSTRALIA: Who The Bloody Hell Are They?
Head CloudsMirror’s Image

Head Clouds are a Gold Coast band who have been busy working on their debut LP for more than a year. Mirror’s Image may be the first track we’ve heard from them but it’s definitely no wallflower. Jaykke Maddison is a less erratic version of Wild Beast’s Hayden Thorpe; there’s hardly room for shirking away with that falsetto. A glorious trumpet crescendo and thoughtful lyricism lights up this track. A band to watch.

CANADA: Quick Before It Melts

Calgary, Alberta, best known as the home of an annual Stampede and being firmly rooted in cowboy culture, may be the last place you’d expect a synth-based power-pop-punk outfit to emerge from. But Teledrome is the latest cultural contradiction to come from Cowtown, and perhaps one of its finest. Boyfriend is a sample of the synth-laced solemnity offered up on their soon-to-be-released album.

CHILE: Super 45
Kinetica & MotivadoHoy Quiero

Kinetica & Motivado brings together Chilean producers Emiliana Araya and Mario Martinez. Although we have previously highlighted both projects separately, their joint work deserves its own limelight. Mixing Kinetica’s mysterious, nocturnal vocals with Motivado’s tropical beats, their collaboration gives rise to sensual, intelligent electronic music. Their first single, Hoy Quiero, was released on Chilean label Discos Pegaos.

COLOMBIA: El Parlante Amarillo
El Otro GrupoBalada Pop

From Santa Marta, near the Atlantic coast, and Sierra Nevada come this trio of very young members who are ready to unleash their music to the world. They use the name El Otro Grupo („The Other Group”) and they make something called ‚pop noise’, a mix of catchy melodies and experimental sounds. You can also enjoy the video for MAP track Balada Pop.

DENMARK: All Scandinavian
J. ArlinSince November

J. Arlin, an Australia-based Dane, released his third EP in December, Heartbeats Of Polaroids, with five folk-rock tracks. The least folk-ish and most rock-ish is Since November, which is one of those songs that reminds you of so many others yet still carries its own weight in all its pleasing pop-rock-ness, and comes to you here as a MAP exclusive download.


Dominican hard-rock act NUX comes back into the scene with a new single. Their blasting energy is still intact after a couple years of silence, accurately singing about cryogenics, complete with mind-blowing guitar solos, war cries and haunting pauses.

ECUADOR: Plan Arteria
Estéreo HumanzeeGanimedes (live)

Estéreo Humanzee is one of the most active bands in Quito’s indie scene. Their experimental music combines different elements of house, pop and electroclash. With three albums under their belts, Estéreo Humanzee’s next release is a new live record of their European tour.

ENGLAND: Drowned In Sound
Her Name Is CallaThe Roots Run Deep

For several years, Leicester’s Her Name Is Calla have been an evolving beast of a band. They’ve always had a darkness and grandness to their post-rock walls of wailing guitars painted with serpent-slaying strings, but this first taste of their forthcoming album Navigator hints that even with pixellated digital landscapes they can still cast a shadow over your soul.

June’s GardenSong Of A Drinking Man

Five-piece band June’s Garden find inspiration in traditional Americana to deliver smooth acoustic rock with Finnish sensitivity. New single Song Of A Drinking Man is also available via Bandcamp with a B-side.

FRANCE: Yet You’re Fired

Bloum is a young electro-pop band from Paris who are quite new to the French scene. After releasing several singles in 2013, they are ready to drop an album in the forthcoming months. Influenced by artists such as Four Tet, Burial, XXYYXX and Nicolas Jaar, they’ve inherited from them cold, heavy basslines. On Faith, the band sounds like a crossover between Kavinsky and Miss Kittin, and that’s enough for us to keep an eye on them.

As We Keep SearchingThe Tattva

Not much independent music comes out of the state of Gujarat, so when As We Keep Searching sprouted out of nowhere a month ago with The Tattva, we just had to bite. The post-rock/ambient three-piece are in the process of releasing a slew of singles that will culminate in their debut album. The Tattva, with easily relatable lyrics in Hindi, talks of a search for love. As We Keep Searching have promised songs full of emotion, and they’ve delivered.

INDONESIA: Deathrockstar
Protocol AfroElectrified

Protocol Afro consist of six young guys who love Two Door Cinema Club, Phoenix and other good music to dance to. They have opened for several international acts and are one of the most hard-working indie-rock bands in Jakarta.

ITALY: Polaroid
Fitness ForeverHotel Flamingo

Naples act Fitness Forever have just released their second album Cosmos, once again on the legendary Spanish label Elefant Records. Between Burt Bacharach and the 70s soundtracks of Piero Umiliani, a disco touch and the poetry of Lucio Battisti, I wanted to start the new year with music that makes you feel optimistic.

JAPAN: Make Believe Melodies
MetomeBishop’s Rising Sun

The Kansai region of Japan has been a hotbed for excellent electronic music over the past few years, and it appears 2014 will see the trend continue. Metome, from Osaka, just released a wonderful new album called Objet, and the highlight is the stuttering, bouncy Bishop’s Rising Sun, featuring a sliced-just-right vocal sample at its center.

MALTA: Stagedive Malta
XiolaNoble Wolf

Formed in 2009, Xiola is a two-piece band comprising Adolf Formosa (formerly of the bands Hunters Palace and One Dead Poet) and Samantha Gatt, who replaced her twin sister Roxanne when she left the island. With a drone guitar sound and dual vocals, they released home-recorded album Bay Of Pigs in 2012.

MEXICO: Red Bull Panamérika
Haciendo El MalComplicado

Haciendo El Mal is a Mexico City-based chamber-pop quartet led by the slightly dark but mellow voices of Paulina Lasa and Karen Ruiz. Along with an accordion and cello, their melodies are bittersweet vignettes that draw a reflective mood on love and loss. Complicado (perhaps a wink to the Facebook relationship status) is just one piece of the 10 beautiful portraits that comprise their eponymous debut album.

Campo De AlmasGris

Campo De Almas is a rock band formed in Trujillo in 1994. They were once one of the most prolific bands in Peru, with four albums to their name. They returned in 2013 with Adicción, a ‚best of’ album that reminds us of the passion and dedication of their music.

POLAND: Łukasz Kuśmierz Weblog
BOKKAK&B (edit)

BOKKA have been a little sensation in recent weeks. As musicians they hide their true identity, so listeners know only a few things about them – they’re a trio, the vocalist is a woman and their music is influenced by Scandinavian electro-pop. You can check it out by listening to their self-titled debut LP or to stunning K&B, one of the greatest moments on the album.

PORTUGAL: Posso Ouvir Um Disco?
You Can’t Win, Charlie BrownBe My World

After a superb and surprising EP release in 2009 revealed themselves as a must-watch band, the quartet You Can’t Win, Charlie Brown are back with new album Diffraction/Refraction, which will be released on January 20. Be My World is the first single to be revealed from it.

PUERTO RICO: Puerto Rico Indie
PiegrandePerez, Oso

Gifted guitarist Kristian Prieto – a MAP alumnus twice over for his work as Harry Rag and as part of Alegría Rampante – brings his characteristic playfulness and adventurous spirit to new three-piece Piegrande. The debut EP of the band, augmented by Eden Cruz (drums) and Christian Robledo (bass), consists of six fun, easy-to-digest tracks, of which Perez, Oso is the breeziest. A great sign of things to come in 2014.

ROMANIA: Babylon Noise

Velosonics is a pop-rock band formed in Bucharest in 2013. Their music is primarily influenced by the 60s British Invasion movement and post-punk revival of the new millennium. Their energy and joyfulness bring a breath of fresh air to the country’s indie music scene. Velosonics are preparing their debut album for release in 2014.


Peter Kelly calls his music Beerjacket and clues of its heartbreaking beauty are plentiful: one of his earliest and best songs is called Joy For The Sad, while some bright spark even set his melancholy masterpiece Jack Chasing Jill to the devastating montage at the start of Pixar movie Up. Yet his wonderful second studio album Darling Darkness, out on January 27 via Bandcamp, is remarkably upbeat. Immaculate production allows the luminous acoustic folk-pop sounds to blossom, while enchanting opening track Antlers, here as a MAP exclusive download, ranks as a career highlight.

SOUTH KOREA: Korean Indie
LudiSTELOWater Roof

Electro-rock band LudiSTELO released their first single in November 2013, having formed two years ago in a Brunei hotel room. The members of the guitar-synthesizer-drums trio all have experience from other groups and are now working to show a different side of their joint sound with each release. Water Roof comes from the new single of the same title and through its many loops invokes a sense of floating in the air, just as the lyrics express.

SPAIN: Musikorner
Polar BeatsKeep Moving (feat. Iván Anés)

Polar Beats are a four-piece from Madrid whose music is clearly influenced by British post-punk and power-pop, as you can tell by the guitar riff in Keep Moving. They have released one song so far, but they are planning to bring out some more since they are here to stay.

UNITED STATES: We Listen For You
Diane CluckSara

Diane Cluck delivers chilly folk tunes just in time for the harshest winter months. Her voice trembles against a confidently plucked acoustic guitar and explodes with shattering emotion at all the right moments.


Najlepsze piosenki 2013

2 stycznia 2014 § Dodaj komentarz


Patrzę na listę moich ulubionych utworów w 2013 r. i mam ambiwalentne odczucia. Nie, nie chodzi o ich poziom – wszystkie prezentują wysoki. Ale mam świadomość, że poza złotym medalem i obecnością na podium polskiego reprezentanta (wybór rozstrzygał się między srebrem a brązem), wszystkie miejsca są negocjowalne, ba, dobór artystów do ostatnich lokat także. Myślę też o faworytach, którzy jak się okazuje, nie są raz na zawsze przypisani do finałowej dwudziestki i mogą poza nią wylecieć wskutek ustępowania innym pod względem biegłości songwriterskiej. Tak było w tym roku. Wreszcie niepokoi fakt, że te (podkreślam) świetne z osobna piosenki w znakomitej większości bazują na muzycznym recyklingu, które to zjawisko trzeba potraktować szerzej i odnieść do współczesnych dzieł w ogóle. Jeśli jakiś czytelnik udowodni, że to jedynie moje starzenie się oraz pogoń za dobrze znanym ułożyły tę listę, skutek okaże się przyczyną. Mam jednak poczucie, że „my tu na Zachodzie” zabrnęliśmy w ślepy zaułek i w 2013 r. nie chodziło o pisanie nowych rozdziałów, ale przede wszystkim miało nam być przyjemnie. Zasadność tej tezy może każdy zweryfikować samodzielnie klikając w ten link lub odnośniki w tytułach poszczególnych piosenek.

20. Sally Shapiro „I Dream With An Angel Tonight”

Sally Shapiro_fot. Linnea Helmersson

fot. Linnea Helmersson

Kolejny po prostu sympatyczny kawałek od Szwedki? Nie do końca. Z niosącym się morską bryzą motywem, który pojawia się w trzeciej minucie, nostalgiczne „I Dream With An Angel Tonight” zajmuje miejsce łącznika pomiędzy Italo disco a chillwavem.

19. Ifi Ude „ArkTika”

Ifi Ude

Czwarty kawałek na debiutanckiej płycie Polko-Nigeryjki na tle pozostałych kompozycji tam zebranych dobitnie uświadamia, jak bardzo potrzebny jest jej dobry producent. Gdy talent kompozytorski spotyka się z wyczuciem producenckim artystki, stać ją na dużo.

18. Deerhunter „Monomania”

Deerhunter_fot. Robert Semmer

fot. Robert Semmer

I jest czarny koń podsumowania. Tym razem Bradford, Lockett i spółka mieli się nie załapać, w ogóle, na żadną z dwóch najważniejszych list. Ale gdy przyszedł czas układania tej piosenkowej, neurotyczna, tonącą w gitarowym rzężeniu końcówka „Monomanii”, rzecz najbardziej wybijająca się od pierwszego odsłuchu na piątym-szóstym longplayu Deerhuntera, zabrała całą kompozycję na miejsce 18. Nadal potrafią wywołać ciarki.

17. BOKKA „K&B”

BOKKA_fot. Darek Ozdoba

fot. Darek Ozdoba

BOKKA wywołuje u niektórych osób efekt wyparcia. Zarzuca się im wtórność, mierny poziom songwriterski, szydzi i przemilcza fakt, że wreszcie jakiś polski wykonawca (pomijając recenzję płyty Jacaszka „Glimmer”, dystrybuowanej przez amerykańskie Ghostly, i post-OFF-owy zbiorczy feature o rodzimych artystach) pojawił się na Pitchforku, nawet jeśli ów serwis stracił już na jakości, a obecność BOKKI, zresztą z innym numerem niż „K&B”, szybko można uzasadnić trafieniem w redaktorski gust. Co z tego, skoro moje miejsce 17. jest niesamowicie nośnym kawałkiem i co ważne, nie odstaje spektakularnie poziomem od reszty debiutanckiej płyty tria? Jeśli to jest powód do krytyki, to zdecydowanie mam ciekawsze zajęcia niż angażowanie się w taką dyskusję…

16. Karri „Hurry Up”

fot. Klaudia Bis

fot. Klaudia Bis

Hurry Up” funkcjonuje trochę jako druga strona tego samego, skandynawsko-labelowego medalu co „K&B” – tam gdzie BOKKA wygrywa wyrazistością i szturmowaniem głośników, Kari wybiera rozłożenie akcentów, pastelowość, kruchość i piękno. Jak się okazuje, nawet w takiej sytuacji można przemycić całkiem chwytliwy refren.

15. Tesla Boy „1991”

Tesla Boy

Tytuł mówi sam za siebie. „1991” można potraktować jako kompozycję napisaną z przymrużeniem oka, hołd dla epoki parkietowych przebojów z wokalami czarnych piosenkarek lub jako najzupełniej adekwatny, inteligentny dowcip i komentarz do słów, które tu padają: „Don’t look behind / Your lfe will never, never be the same again / You’ve got to believe it”. Wyszedł hit, co ciekawe, songwritersko średnio korespondujący z tym, co przygotowali Tesla Boy na pozostałych trackach na „The Universe Made Of Darkness”.

14. Plug&Play „Brand New Day”

fot. Gosia Nierodzińska

fot. Gosia Nierodzińska

Najbardziej radykalny przykład zmian w obozie Plug&Play. „Brand New Day” ciężko uznać po prostu za przejaw inspiracji tymi, którymi zespół Kuby Majsieja faktycznie się inspiruje, czyli Foals i Yeasayer – ten kawałek idzie dużo dalej. Delikatnie zarysowana gitara, klawiszowe plamy, męsko-damski wokalny dialog, solówka na saksofonie i tematyka dotyczące małych szczęść dnia codziennego. Wiemy, że na świecie post-punkowcy dekady lat 80. przesiadali się na bardziej popowe brzmienia, ale w Polsce w ostatnich latach w obrębie nowofalowego gatunku tak zdecydowanie nie skręcił nikt.

13. Crab Invasion „Dart”

Crab Invasion

Można dyskutować, czy większym na dzień dzisiejszy przebojem Crab Invasion jest ukłon w stronę polskich eightiesów w „Caps”, czy bardziej taneczne i bliższe nam epokowo „Dart”. Ja wolę przyjąć, że ich największe singlowe dokonanie dopiero przed nimi, tym bardziej, że debiutanckim longplayem „Trespass” kwartet potwierdził swoją wysoką erudycję muzyczną. Pod tym względem wśród krajowych debiutantów nie mają sobie równych, a „Dart” kroczy na czele stawki.

12. Justin Timberlake „Strawberry Bubblegum”

fot. Tom Munro

fot. Tom Munro

Zaskoczenie? Nie dla mnie. Od początku to właśnie „Strawberry Bubblegum” z całego „The 20/20 Experience” robiło za utwór zdecydowanie mi najbliższy i warty listy rocznej. Choć mówimy o płycie złożonej z samych przebojów, to klawisze w klimacie Junior Boys plus jazzująco-funkujący jam w końcówce sprawiają, że nie „Suit&Tie”, nie „Mirrors”, ale właśnie numer czwarty na trackliście wydanej w marcu płyty Justina Timberlake’a ją tutaj reprezentuje.

11. Nonsense & Absurd„Transmitting Live From Cabeça”

Nonsense & Absurd

Kto by się spodziewał, że obdarzony zjadliwym, a często zwyczajnie koszarowym poczuciem humoru Afrojax przygotuje płytę zupełnie serio – bazującą na mikrosamplach, stylistycznie eklektyczną i najzwyczajniej bardzo dobrą? Prowadzona sennym „nananananana”, relaksująca „transmisja na żywo z Cabeça” (wyrażenie mogące oznaczać zarówno głowę, jak i miejsce geograficzne w którejś z byłych portugalskich kolonii) stanowi osłodę dla wszystkich fanów The Avalanches ciągle czekających na następcę „Since I Left You”. Zawijajcie dmuchane koła.

10. CHVRCHES „Lies”

fot. Eliot Hazel

fot. Eliot Hazel

Gdy piszesz utwory niebędące wyrafinowanymi kompozytorsko, cała rzecz rozgrywa się w melodii. Jeśli nie chwyta, słuchacza tym bardziej będą raziły banalne środki wyrazu. Akurat w przypadku „Lies” wszystko się zgadza i po wielu miesiącach singla CHVRCHES nadal słucha się nieźle, dokładnie odwrotnie niż irytującego z biegiem czasu „Recover”.

9. Wampire „The Hearse”

fot. Holga

fot. Holga

Niejaki Ariel Rosenberg oddał ostatnio trochę pole odjechanego lo-fi popu, ale zagospodarował je już duet z Portland. A także post-punku i ambientu, bo to wszystko udało się upchnąć w, o dziwo, przebojowym i spójnym „The Hearse”. Nie najgorsza propozycja na parkiet, choć na pewno jedna z najekscentryczniejszych.

8. The Preatures „Is This How You Feel?”

The Preatures

Młodzi artyści odkrywają Fleetwood Mac. W przypadku Australijczyków z The Preatures jest to soft-rockowy songwriting, damski wokal tudzież damsko-męskie dialogi wokalne rodem z poprzedniej epoki, stylizacja, a nawet odpowiednie zabiegi w wideoklipie i gitarowe solo. Pytanie o oryginalność nie jest całkowicie bezzasadne, ale schodzi ono na drugi plan, gdy „Is This How You Feel?” już leci z głośników, a za taką inspirację wypada powinszować – kto nie lubi autorów „Everywhere”?

7. We draw A „Tears From The Sun”

fot. Wiktor Konopacki

fot. Wiktor Konopacki

Następni artyści z Polski, którzy przede wszystkim eksponują swoją twórczość, a nie personalia, i zarazem kolejny mocny typ z wytwórni Brennnessel (w tym roku reprezentowanej na moich listach singlowych przez Rebekę, Fair Weather Friends i opisywany duet z Wrocławia). Pierwiastek emocjonalny zawarty w „Tears From The Sun”, w bądź co bądź elektronicznej muzyce, sprawia, że naprawdę dociekliwy i biegły odbiorca mógłby teoretycznie skojarzyć We draw A z poprzednim projektem Peve’a Lety’ego, czyli Indigo Tree. Jako ciekawostkę dodam, że najbardziej póki co rozpoznawalny singiel We draw A polubili w australijskiej części Music Alliance Pact i to właśnie z Antypodów spłynęły wieści, iż polski utwór był w październiku 2013 r. tym ulubionym wśród słuchaczy – dokładnie rok po tym, gdy KAMP! po MAP-owej publikacji wylądowali na piątym miejscu The Hype Machine.

6. Classixx feat. Nancy Whang „All You’re Waiting For”


Classixx w „All You’re Waiting For” udanie nawiązują do stylistyki klubowego retro, a „Hey, wait a minute, just a minute, I was ready for the flight / Got my bags packed waiting on the driver curve / So just a minute, take a minute for the change-up / I’m all set to go, set to go” wyśpiewane przez Nancy Whang to niemal sing-along, być może najbardziej chwytliwy pre-chorus zakończonego roku, element rozpoznawczy singla z „Hanging Gardens”, a później następuje jeszcze nie gorszy refren. W 2013 r. nie było większego przeboju, jeśli chodzi o archetypową dyskotekę, co wydaje się pewną logiczną konsekwencją – Michael David i Tyler Blake są przecież nie tylko producentami, ale i DJ-ami.

5. Haim „Falling”


Doprawdy The Preatures w „Is This How…” wydają się nieśmiało podnosić rękę mówiąc „halo, zauważcie nas”, gdy porównać tę piosenkę z eksplodującym „Falling”. Myli się jednak ten, kto sądzi, że siostry Haim od razu wykładają wszystkie karty na stół. Alana, Danielle, Este (plus Morgan Meyn Nagler) dokładają kolejne elementy układanki z dużym smakiem – np. wejście basu na wysokości 1:07 sprawia, że aż robi mi się ciepło na sercu, a jesteśmy już po fragmencie, w którym zespół zaserwował refren w bardzo powściągliwy sposób, bombastyczność zachowując na kolejne pojawienie się chwytliwej części każdego przeciętnego singla. Zarówno The Preatures, jak i Haim, na tegorocznych płytach nie ustrzegły się słabości, więc w australijsko-amerykańskim pojedynku na soft-rockową spuściznę po Fleetwood Mac wskazałbym na remis ze wskazaniem – na piosenki symbolicznie wygrały Haim.

4. St. Lucia „Elevate”

St Lucia

St Lucia_opis

3. The Car Is On Fire feat. Iza Lach „A Man With A Soul Of A Dog”

TCIOF feat. Iza Lach

W minionym roku The Car Is On Fire, nieoceniony zespół dla polskiej muzyki alternatywnej, zakończył działalność. Jest coś symbolicznego w tym, że w „A Man With A Soul Of A Dog”, ostatnim jak dotąd utworze zasłużonej kapeli, wokalnie udziela się wschodząca gwiazda krajowej sceny Iza Lach. Inni z przekąsem zauważą, że symboliczne dla końcowej fazy funkcjonowania TCIOF jest również to, iż wspomniany kawałek powstawał przez dwa lata, zaś w ostatnich miesiącach „Płonący Samochód” był prowadzony głównie przez Jakuba Czubaka. Co ciekawe, gdyby piosenka ujrzała światło dzienne w momencie zarejestrowania wokalu artystki, w lutym 2011 r., to raczej warszawianie lansowaliby Izę Lach niż na odwrót. Dwa-trzy lata później to nazwisko łodzianki powinno być pociągowym znakomitego singla z wymiennym wokalem Czubaka („He’ll take you anywhere you want / He likes to dance, he doesn’t talk”) i Lach („He’s always the best, his legs are restless, I’m having time of my life”) oraz roztańczonym basem Krzysztofa Nowickiego. Jak odchodzić, to tylko w takim stylu.

2. Daft Punk feat. Pharrell Williams „Get Lucky”

Daft Punk

Get Lucky” zrobiło bardzo wiele, by być nie do przyjęcia przez „true” i „niezal” słuchaczy. Można tak to ująć, że w ciągu paru miesięcy utwór przebył drogę od magazynów Columbia Records do facebookowych walli, iPodów przeciętnych słuchaczy, popularnych stacji radiowych, reklamowych dżingli, klubów, mijanych na ulicy aut i mieszkań oraz na scenę miejskiego Sylwestra. Tyle że nikt powiedział, że to jest niezalowy blog w wydaniu fundamentalistycznym, a pewien Francuz portretując właśnie „Get Lucky” w łebski sposób ujął symboliczny wymiar ostatniego longplaya Daft Punk.

1. Autre Ne Veut „Play By Play”

fot. Dave Mead

fot. Dave Mead

Ciekawe, że mój piosenkowy lider z 2013 r. jest utworem kontrastującym ze zeszłorocznym zwycięzcą. Podczas gdy Grimes wygrała dzięki prostym zabiegom songwriterskim, Autre Ne Veut (także solowy wykonawca) zniósł kilka pudeł z pomysłami, inspiracjami i konkretnymi rozwiązaniami technicznymi na singiel. Fenomen „Play By Play” świetnie ujęła na Screenagers Marta Słomka, która swoją drogą rok temu również wskazała na kompozycję Kanadyjki: „Ashin robi wszystko, by pozostać w szatach ekscentryka i outsidera – wije się, łka, miauczy, kaleczy swój wokal konsoletowymi suwakami, żongluje płynnością bitu. W sposób celowy czy nie, osadza skrajnie intymne emocje: zazdrość, lęk, uzależnienie od drugiej osoby i chorobliwą miłość, w ramy ekstrawertycznego rozmachu utworu (…) „Play By Play” od intro do ostatniej sekundy sunie na najwyższych obrotach, jakby miał być ostatnim numerem, jaki Autre Ne Veut kiedykolwiek nagra”. Wiele więcej nie wniosę, mogę tylko się podpisać i dopowiedzieć, że „Play By Play” brzmi nie tylko jak potencjalnie utwór graniczny autorstwa Arthura „Autre Ne Veut” Ashina. Jeśli to ostatnie tego typu zestawienie na tym blogu, to jest to najlepszy akcent finałowy, kompozycja totalna, fajerwerki na 31 grudnia, połyskujące konfetti, napisy końcowe.

Najlepsze płyty 2013: reszta stawki

30 grudnia 2013 § Dodaj komentarz


Wprawdzie w tytule stoi „najlepsze płyty”, ale na początek skorzystajmy w pewnym sensie z obecności drugiego członu i wspomnijmy o tych, których zabraknie. Nie będzie krążków faworytów z ostatnich lat – The Field (dwa razy pierwsza dziesiątka), Deerhunter (również), Washed Out, Buriala, Janelle Monáe, These New Puritans, rodziny Waglewskich, Vampire Weekend oraz Toro Y Moi. Różnie udały się powroty wielkich nazw, nie ostali się więc My Bloody Valentine, Dawid Bowie, Queens Of The Stone Age, Edyta Bartosiewicz, Myslovitz, Prefab Sprout, Autechre, Arctic Monkeys, a co do ostatniego longplaya Franz Ferdinanda, gości z absolutnej czołówki niemal dekadę(!) temu, to przez moment zapomniałem, że… w ogóle słuchałem ich płyty. Lepsze wrażenie pozostawili The Dismemberment Plan, ale oni również nie załapali się do puli. Co do debiutantów, niestety Crab Invasion (mimo wielkiego potencjału) i Rebeka spisali się poniżej oczekiwań, a co do wydawnictw Fismolla, Dawida Podsiadły, AlunaGeorge i Disclosure, nie wiem, o co aż tyle hałasu, to wszystko w muzyce już było.

Znacznie lepiej poradzili sobie nasi Armando Suzette, BOKKA i XXANAXX. Projekt Mateusza Tondery, któremu przyglądam się od prawie dwóch lat, na EP-ce „Calendar” zaprezentował nie tylko znaną już unikatowość songwriterską na polskim podwórku, ale też regularny zespół i wysmakowane brzmienie. Zachowujące anonimowość trio BOKKA spotyka casus Andy’ego Stotta sprzed roku, czyli czułbym się trochę nie w porządku umieszczając ich self-titled za pięć dwunasta w pierwszej dziesiątce, jednocześnie jest to materiał, który zyskuje z czasem. Z kolei duet Michał Wasilewski i Klaudia Szafrańska ma świetne ucho do pisania przebojowych melodii – jeśli na swoim pierwszym longplayu powtórzą poziom z trzech piosenek z „Dissapear”, następnym razem będą czołówki rocznych notowań. Nonsense & Absurd tylko formalnie debiutuje, „Random Composing Technique Manifesto” to pierwsza artystyczna wypowiedź w takim kształcie Afrojaxa z Afro Kolektywu, tyleż zaskakująca, co niezła. Czekamy na więcej! Thundercat ciągle jest tak dobry jak na „The Golden Age Of Apocalypse”, ale dwa lata później to trochę za mało, by go uhonorować miejscem w dziesiątce. Premierowy długograj zaprezentował Matthew Barnes, znany lepiej jako Forest Swords, i jesteśmy świadkami autonomicznej wypowiedzi w muzyce elektronicznej podobnie jak osobną narrację zaproponowali Fire! Orchestra na jazzująco-krautrockowo-hałasującym „Exit!”. Ciekawą, choć trudną. Na zupełnie innym biegunie lokują się The Dodos ze swoją ciepłą, uczłowieczoną twórczością, dobitnie pokazując, że jeśli muzyka (w dużej mierze) oparta na gitarach ma w sobie duszę, w 2013 r. dało się jej słuchać. Kuriozalna sytuacja spotkała Plug&Play – z najlepszym w swoim dorobku materiałem, czyli z „Reisefieber”, nie załapali się do pierwszej dziesiątki, choć rok temu, przy wyższym poziomie konkurencji, to się udało. Sytuację trochę tłumaczy fakt, iż gdy przychodzi do ważenia jakości, łatwiej przygotować cztery bardzo dobre utwory (w tym jeden znany z 2012 r.), niż cały świetny longplay. Tak, w czołówce najlepszych płyt 2013 r. znalazły się tym razem wyłącznie same długograje.

Where Am I?

You are currently browsing entries tagged with BOKKA at .