Damy sobie radę

Fot.FreeDigitalPhotos.net

W naszym kraju co jakiś czas jak bumerang powraca dyskusja o budżetowym finansowaniu kultury. W Lublinie wybrzmiała ostatnio dalszym echem przy okazji sporu na linii artyści-rada miasta wokół okładki biuletynu informacyjnego „ZOOM”, z kolei w Poznaniu głośno było o wypowiedzi dyrektor Teatru Ósmego Dnia, Ewy Wójciak, odnośnie wyboru kardynała Bergoglio na papieża i reakcji na jej słowa lokalnych polityków. Zazwyczaj polemika bardzo szybko schodzi z poziomu argumentów na poziom emocji, a nawet szantażu emocjonalnego, stając się coraz bardziej kuriozalną (w oficjalnym stanowisku Centrum Kultury w Lublinie czytamy: „przyjęciem tego stanowiska, w którym domagacie się powstrzymania >>finansowania z budżetu miasta dzieł i imprez uderzających w dobre obyczaje, lub promujących skandaliczne treści<< niszczycie wizerunek naszego miasta, jako miasta kultury” – zaznaczenie moje; etymolodzy mogli się uśmiechnąć). Równie doskwierające, co poziom takiej „debaty”, jest traktowanie przez obie zresztą ze stron jako aksjomatu i przejście nad nim do dalszego etapu „działań wojennych” twierdzenia jakoby kultura nie mogła istnieć bez finansowego wsparcia samorządów, państwa lub Unii Europejskiej. Nie jest to prawdą. W Polsce funkcjonują, mają się dobrze takie zjawiska jak agencja koncertowa Alter Art, klub 1500m2, portal T-Mobile Music, wytwórnia Thin Man Records czy serwis streamingowy Spotify. Wszystkie kręcące się dzięki prywatnemu kapitałowi, i jakoś nikomu nie przychodzi do głowy, by zakwestionować fakt ich egzystowania.

Gdy rozchodzi się o publiczne środki, trzeba pamiętać o jednym. Państwo, a co za tym idzie, także budżetowy artysta, ma dokładnie tyle pieniędzy, ile zabierze Tobie, mi z portfela za pomocą aparatu przymusu (podatków). Łatwo w tym miejscu o konstatację, iż gdyby nie zabierało lub zabierało mniej, dany obywatel mógłby chcieć tę część swoich dochodów przekazać d o b r o w o l n i e na wybrane przez s i e b i e dobro kulturalne. Środowisko artystyczne zapomina o tym, że urzędowa redystrybucja finansów zależy od składu personalnego odpowiednich władz w momencie rozdzielania środków. Władz wybranych w demokratycznych i bezpośrednich wyborach, dodajmy. Często pojawia się też wątek niezależności artysty, gdy wystarczy pobieżna refleksja, by zadać pytanie retoryczne – czy można być jednocześnie w pełni niezależnym i utrzymywanym przez podatników, których dochód rozdziela polityczny urzędnik? Tymczasem istnieje cały szereg przykładów wsparcia dla kultury, które pochodzą z pozabudżetowych źródeł. Zaletą wszystkich jest pełna dobrowolność interakcji na linii twórca-odbiorca danego dzieła lub dobra. Przykłady odniosę do środowiska, które znam najlepiej, czyli muzyki niezależnej.

1. Kupno. Podstawowa relacja na rynku. Uczestniczysz w niej za każdym razem, gdy nabywasz karnet na Open’era, bilet na koncert artysty, którego chcesz zobaczyć na żywo, kupujesz płytę CD w Media Markt czy pobierasz ją z iTunes, opłacasz miesięczny abonament w Deezerze.

2. Własna kieszeń (wytwórcy danego dobra). To z kolei w zdecydowanej ilości przypadków podstawowe źródło finansowania muzyki alternatywnej w Polsce przez muzyków. Pod ten punkt łapie się także działalność bookingowo-promocyjna pojedynczych osób (czyli nie komercyjnych agencji koncertowych). Zastanawiasz się, kto ściągnął do Twojego miasta Napszyklat? Znajdziesz tę osobę pośród tych 30 na sali.

3. Wkład własny jednostki komercyjnej. Fajnie jest zobaczyć wielką gwiazdę na żywo, ale najpierw ktoś musiał opłacić jej stawkę za występ, podróż, nocleg, jedzenie i prywatne zachcianki, oświetleniowców, nagłośnienie, ochronę, wynajem sali itd. Komercyjne agencje koncertowe i sponsorzy tytularni wielkich festiwali nie wyczerpują tego punktu. Pojedyncze kluby w polskich miastach czy EMI, Universal, Warner i paru innych gigantów, którzy inwestują w kontrakty płytowe niezależnych muzyków, także mają tu coś do powiedzenia.

4. Filantropia. Czyli wsparcie finansowe i praca własna nieobliczona na zysk. Tak w praktyce działała Fundacja Electric Nights, w której pracowałem, a która w ten sposób dała Lublinowi dwie edycje festiwalu z zespołami wcześniej tu nieobecnymi, zaszczepiła kulturę klubowych koncertów alternatywnych, a także finansowała funkcjonowanie magazynu oraz serwisu muzyki niezależnej. Podobnie za filantropów należy uznać szefów labeli Thin Man Records, Wytwórni Krajowej i Światowej, EtRecs, FYH Records, agencji Front Row Heroes czy wszelkiej maści fundacje.

5. Sponsoring bezpośredni. Zdarza się, choć rzadko. Swego czasu zespół Muchy odbył trasę pod szyldem sieci odzieżowej House, a ich koncertowy van przerobiło MTV. By nie rozbudowywać zanadto wyliczenia, tutaj wspomnę też o imprezach branżowych. Np. Sorry Boys zagrali na pokazie znanego projektanta Macieja Zienia, a wokalistka grupy zaśpiewała w sukni jego autorstwa.

6. Crowdfunding. Formy są przeróżne, najbardziej popularna to serwis Sellaband. Dzięki niemu, a dokładnie – dobrowolnym wpłatom pojedynczych słuchaczy, swoje debiutanckie płyty wydały Julia Marcell, Catself i Natalia Safran. Aktualnie o taki sukces walczą Crab Invasion oraz Plug&Play, zaś Ifi Ude postawiła na Beesfund. Inna drogę obrali swego czasu très.b, którzy w celu zebrania pieniędzy na wydanie swojego drugiego oficjalnego longplaya przygotowali całą stronę internetową. Z kolei organizatorzy imprez Music Of The Future w momencie finansowej zapaści zwrócili się o pomoc do użytkowników portalu Polak Potrafi.

7. Działalność non-profit. Screenagers, Porcys, Niezal Codzienny, PopUp, Soulbowl, We Are From Poland, Lineout, FURS, Diggin, blogi Mariusza Hermy, Pawła Franczaka, Piotrka Kowalczyka, Andrzeja Cały, Łukasza Halickiego, Dominika Kleszki, Radio Kampus, Żak i Luz oraz wielu, wielu innych przez lata wykonało kawał dobrej roboty w zakresie informowania i krzewienia w Polsce kultury słuchania ambitnej muzyki. To także cel działania strony, na której właśnie jesteś. Nie można zapominać o wolontariuszach, którzy dla np. uczestników imprez pewnie giną w tłumie, a to oni przygotowują sale, opiekują się zespołami (w tym odgrywają ważną rolę tłumaczy) czy sprzedają wejściówki na bramce.

Jak widać, przykładów pozabudżetowego wsparcia dla kultury jest mnóstwo. Intelektualiści ponoć nie lubią kapitalizmu (choć o ironio są jego beneficjentami), więc w zrywie protestu niejeden czytający te słowa mógłby wzdrygnąć się z obrzydzeniem na próbę urynkowienia świata sztuki. Jeśli jednak tak, to musi też zrezygnować z roszczeń, by jego praca była wynagradzana pieniężnie. Opis obejmuje jedynie muzyczny wycinek kultury i ostatecznie można stwierdzić, że nie da się go przyłożyć do pozostałych gałęzi działalności artystycznej, a wiele z nich bez wsparcia publicznych środków nie utrzymałaby się w warunkach konkurencji. Pełna zgoda. Ale może właśnie tak by było sprawiedliwiej?

 

Żadnych granic – wywiad z Błażejem Nowickim (Wytwórnia Światowa)

Fot. Piotr Zawadzki

Choć fikuśnie skręcający wąs i szarmancka prezencja odsyłają do trafnego skojarzenia, meloniki oraz laski zostały wyparte przez laptopy, i to co łączy Błażeja Nowickiego z XIX-wiecznymi filantropami, to przede wszystkim osobiste zaangażowanie nieobliczone na komercyjny zysk. Niedawno wystartowała Wytwórnia Światowa, która chce wydawać polskie zespoły śpiewające w obcych językach. Ale na tym nie wyczerpuje się zakres jej działań. Więcej szczegółów zdradza świeżo upieczony ojciec nowego labela.

Przychodzą do Ciebie Acid Drinkers i mówią, że chcą wydać w Wytwórni Światowej swoją następną płytę. Co robisz?

Myślę: „Szkoda, że nie Połomski” (śmiech). A mówiąc poważniej… Wytwórnia Światowa zdecydowanie chce promować nowych, młodych twórców, którzy mają coś do przekazania. Nie wydamy płyty, która nam się nie spodoba. Wracając zaś do Acid Drinkers, pewnie po krótkiej dyskusji podziękowalibyśmy. Ale uogólniając – gdyby jakiś dobry zespół o uznanej marce zgłosił się do nas, „fajny” muzycznie, to czemu nie?

Czy wobec tego założyliście sobie pewne ramy gatunkowe, poza które nie będziecie wychodzić, czy każdy rodzaj grania jest u Was mile widziany?

Niczego sobie nie założyliśmy, żadnych granic gatunkowych ani geograficznych. Chcemy wydawać to, co nas chwyci, zaintryguje, „nas” – mam tu na myśli przede wszystkim Jacka Szabrańskiego i Michała Szturomskiego, i co powinno tak samo zainteresować słuchaczy.

W jakich relacjach pozostaje Wytwórnia Światowa z Wytwórnią Krajową? Pełna autonomia?

Wytwórnia Krajowa zajmuje się muzyką śpiewaną po polsku, Światowa obcojęzycznymi nagraniami, tak z grubsza, bo na płycie Ocean of Noise znajdą się dwa utwory po polsku, z gościnnym udziałem Michała Wiraszko, ale za oboma labelami stoją Ci sami ludzie – Jacek Szabrański, Michał Szturomski, Mariusz Maurycy i od niedawna ja. Z tym że bezpośrednio sprawy Krajowej ogarnia Mariusz, Światowej ja, i tu jest pełna autonomia.

Wytłoczenie płyt, dystrybucja krążków, promocja – to wszystko kosztuje, a przecież te same osoby są już zaangażowane we wspomnianą Wytwórnię Krajową. Skąd bierzecie środki na tak finansochłonne działania?

Dobre i ważne pytanie – jesteśmy elastyczni, każdy projekt, każdą płytę traktujemy indywidualnie. Czasem jest tak, że pozyskujemy sponsorów, czasem finansujemy ze skromnego budżetu Wytwórni, a czasem dogadujemy się z zespołami, które same opłacają produkcje w zamian za większy zysk z płyt.

To zaczepmy o samych sponsorów. Podmioty prywatne chętnie wspierają Waszą inicjatywę? Jak się do niej odnoszą?

Akurat w tej kwestii Wytwórnia ma za małe doświadczenie, by się na ten temat rozwodzić.

A zespoły? Dużo się ich już do Was zgłosiło?

Zgłaszają się projekty, zespoły bardzo różne, plany Wytwórni Światowej rozkręcają się powoli… Nie chcę zdradzać szczegółów, ale też nie zamierzamy ograniczać się do wydawania jedynie polskich grup anglojęzycznych – wręcz przeciwnie, chcemy również wydawać w Polsce interesujące nieznane zespoły z innych rejonów świata, i mamy już pewne plany.

To bardzo ciekawe, zaskoczyłeś mnie. Zdradź chociaż, ile na dzień dzisiejszy potencjalnych premier płytowych obejmuje kalendarz Wytwórni Światowej?

Sytuacja jest dynamiczna, ale poza Ocean of Noise mocno myślimy nad dwiema premierami przed letnim okresem festiwalowym. A jaka będzie forma tych wydawnictw, to też się okaże.

Niewykluczone, że czytają te słowa Wasi przyszli Built to Spill czy New Order. Co mają zrobić, jeśli chcą wydać płytę w Wytwórni Światowej?

Sami ich znajdziemy i wydamy, na razie w Polsce (śmiech).

Pod koniec zeszłego roku, za sprawą Wytwórni Krajowej i Thin Man Records, ruszyła akcja „Wspieraj niezal”. Podchwyćmy na koniec ten koncept. Dlaczego warto wesprzeć Wytwórnię Światową?

Bo warto wspierać polskich twórców, którzy mają coś do powiedzenia.

 

Hello, Goodbye

Music Alliance Pact marzec 2013

Click the play button icon to listen to individual songs, right-click on the song title to download an mp3, or grab a zip file of the full 40-track compilation through Ge.tt here.

ARGENTINA: Zonaindie
Carmel – Tu Momento

A musical project led by Alan Soifer and Pablo Antonietti aka Panto, young folks in their own right (they both just blew out 21 candles). El Buen Retiro (on Estamos Felices, one of our favorite independent labels) is Carmel’s first album, in which they manage to combine experimentation with electronica and melodies. Tu Momento is the first single from the record, available on iTunes.

AUSTRALIA: Who The Bloody Hell Are They?
Jesse Davidson – Winter

Jesse Davidson is a 16-year-old songwriter from Adelaide. The track we’ve chosen may be called Winter, but we think it sounds more like Grizzly Bear recording a leisurely acoustic session somewhere off the Caribbean coast. Alongside muted drums and blissful guitar embellishments that resurface every so often, there’s something really pure about Jesse’s music. He manages to capture the beauty of isolation in a way that never seems forced. Honest, effortless indie-folk.

AUSTRIA: Walzerkönig
Kidcat Lo-Fi – Life Sucks

A singer-songwriter with a feminist tendency, Kidcat Lo-Fi’s songs range from love to hate and from protest to irony. Her self-titled debut album, out in April, is consciously kept raw and will feature songs called I Will Not Marry Or Reproduce and I Want To Be A Cat. Don’t we all?

BRAZIL: Meio Desligado
Karina Zeviani – Update

Everyone should learn Portuguese to get the true feeling of Update, a ballad about the end of a relationship. Karina Zeviani, the former singer of Nouvelle Vague and Thievery Corporation, released her first solo album last year.

CANADA: Quick Before It Melts
Eagle Lake Owls – Little Brittle Bones

You can hear the world thawing from winter’s cold grip on Little Brittle Bones, from Winnipeg, Manitoba’s Eagle Lake Owls. The slow and steady vibration of spring echoes through the song’s opening moments, before it shakes the last shards of ice off and swells into life. Songs like this are what keep you going through the isolation of a prairie winter.

CHILE: Super 45
WatchOut! – Guayabita

Although in the beginning WatchOut! stood out with a sound strongly influenced by Los Saicos’ primitive punk and North American psychedelic garage, they’ve now turned to Latin America. In Guayabita, the first preview of their forthcoming album Tribu, to be released by local label BYM Records, the spirit of tropicalia, fusion music and Chilean psychedelia come alive to shape the new sound of WatchOut!

COLOMBIA: El Parlante Amarillo
Dorado – Out Of Her Depth

David Triana aka Dorado is an electronic music producer and DJ from Bogota. His style is a coalescence of UK bass, techno and house music, although in his early life he was greatly influenced by hardcore punk. Triana is currently working with Downpitch Recordings, a new label from his home city. Out Of Her Depth is taken from Tribute EP, his first release.

CUBA: suenacubano.com
Karamba – Vivir La Vida

We are happy to begin our participation in MAP with a different approach to what is generally known of Cuban music. Vivir La Vida is an ode to self-esteem. It’s a song that invites reflection on our path to being and behaving in these troubled times. With his own particular stamp, Karamba uses cumbia, hip hop and rock ‘n’ roll, combining the freshness of his lyrics and refrains to recreate the impeccable taste that permeates Cuban music.

DENMARK: All Scandinavian
Bite The Bullet – I Feel Love

The first five songs by Bite The Bullet are released in Germany this month, one being this MAP exclusive download. Comprising one half of one of my favorite Danish bands, the sadly defunct Highway Child, BTB rock in the same retro vein as HC (the abbreviations end here) and still seem a live force to reckoned with as this video shows. A full vinyl release is coming up this fall and I for one can’t wait.

DOMINICAN REPUBLIC: La Casetera
Ocean Lips – Submarine

Ocean Lips take inspiration from Brit-rock, modern art and, of course, the ocean. Their first single Submarine evokes breezy feelings with the wavy sound of their guitars, taking us for a ride to the bottom of the sea.

ECUADOR: Plan Arteria
Munn – En La Obscuridad

Munn is one of the country’s best new bands. Their first EP Espirales mixes an electronic rhythm section with different types of samples, analog and digital synthesizers, acoustic instruments, bass, electric guitar and layers of voices, generating atmospheres of trip hop and downtempo. En La Obscuridad is Munn’s second single and its video was directed by Lucia Romero.

ENGLAND: The Guardian Music Blog
YYZ – Into The Night

Into The Night is a sublime blast of ravey pop from the synth prodder, DJ-cum-FX-whiz and perky chanteuse known as YYZ. Formerly members of Ting Tings surrogates Ghostcat, and with a CV that includes remixing a single by Nicola Roberts of Girls Aloud, YYZ are now purveying an even more commercial brand of mainstream nu disco and fizzily addictive technopop aimed at the shopping mall massive, not the Hoxton passive.

ESTONIA: Rada7.ee
Highmachine – Sobergeist

Highmachine have been playing honest, fun rock music since 2008. Formed from alumni of several Estonian rock and metal bands, they have returned to the bluesy riff rock that drove all of them to music in the first place. Highmachine are performing at the Tallinn Music Week festival in April, at a Rada7.ee showcase. By the way, the video for Sobergeist did pretty well on Estonia’s video chart.

FINLAND: Glue
Streak And The Raven – Speed Of Light

Electropop group Streak And The Raven create an intense atmosphere with minimalistic synth-driven sounds, drawing comparisons to Chromatics and hedonistic early-80s bands. Speed Of Light is included in their recently released debut Love & War, an album that makes a nighttime journey in the spirit of past war and lost love.

FRANCE: Yet You’re Fired
Mermonte – Monte

Mermonte was formed in Rennes in 2010. This group of 10 wonderful musicians all have a past in various bands, combining different elements such as jazz, math-rock, pop and post-rock. Band leader Ghislain Fracapane recorded the album Mermonte in 2011, before releasing it in May 2012. Monte is a catchy pop song with glockenspiel and soft French vocals that you will love immediately and put on repeat for weeks.

GERMANY: Coltran
Tellavision – Holidays On Earthquakes

There are a lot of stunningly good solo artists in Germany who base their music on looping, DIY and edged rhythms. Tellavision, who just recorded a split-vinyl called Cake with Touchy Mob, stands out from the crowd. Fee Kürten, the woman behind Tellavision, has a knack for drifting melodies and haunting singing. Holidays On Earthquakes perfectly captures these features.

GREECE: Mouxlaloulouda
Melentini – Gone Are The Days

After creating a series of music pieces, appearing in theatrical plays and collaborating with prominent artists, Melentini has finally completed Explosions Around, The Desert Inside, an enrapturing debut album. It is racked with mostly bare arrangements and a stark, heartfelt vocal delivery that provides the stunning balm to bind this unsettling beauty together. Stricken with fragility, it combines affecting poetic lyrics and piercing sorrow with something ethereal that drags you into an achingly alluring world. It’s a record you’ll return to again and again.

INDIA: NH7
The Lightyears Explode – Garam Dharam

The Lightyears Explode are a three-piece punk/garage rock band from Mumbai and a good example of the current crop of independent music coming out of India. Garam Dharam is from the band’s debut release and the first word that comes to mind after listening to this song is ‘heavy’. If you dig this tune, stay tuned for their debut album which is due out in the next few months.

INDONESIA: Deathrockstar
Good Boy Badminton – Time Off

Good Boy Badminton are an emo/indie-rock band that routinely rocks their home city and casually tours around the country. They have a good number of followers everywhere. Time Off has been well received by emo fans around the world, with the song remaining on the PureVolume chart for weeks. They are currently planning for an Asian tour.

IRELAND: Harmless Noise
Replete – Easy Love

Lesser-known amongst the glut of electronic producers who are proving so popular in Ireland lately, Replete is Cork’s Peter Lawlor. Easy Love, his latest track which premiered on Earmilk, is not quite house music but comes close. An indiscernible vocal leads over a brooding beat but this slight disorientation is allayed with the sweetest of synths. Not hard to love at all.

ITALY: Polaroid
ThreeLakes – The Accordion Player

Luca Righi is a young and talented songwriter from Mantua, in the north of Italy, but when you listen to his music you’d think he comes from the heart of the United States. His songs clearly have deep roots in Americana and folk, but then you hear his voice and it’s so torn he is probably singing with tears in his eyes. And what you hear is amazing.

JAPAN: Make Believe Melodies
Buddy Girl And Mechanic – Fenix

Fenix is in no rush to get to any particular destination, but rather sounds intent on unnerving listeners during its almost four-minute running time. The track comes courtesy of Tokyo outfit Buddy Girl And Mechanic, who specialize in making seductive Krautrock-tinged songs hiding stranger details. On Fenix, check the way the vocals skip jump all over the place, and how those rinky-dink synths sound. Close listening encouraged.

MALTA: Stagedive Malta
Capitol K – Yo Tarzan Tu Jane

Kristian Craig Robinson, as Capitol K, has traversed a spectrum of electronic aesthetics throughout 13 years and five albums with releases on Planet Mu, XL and Faith And Industry. A legend of contemporary electronica in the purest sense, Capitol K’s genre mashing, globetrotting musical explorations have seen him receive a steady stream of critical praise. Yo Tarzan Tu Jane is taken from his latest album Andean Dub, inspired by a South American road trip.

MEXICO: Red Bull Panamérika
Yellow Yesterday – León

The name Yellow Yesterday might refer potential listeners to a nostalgic band that recreates Beatlesque anthems for lazy afternoons. And that was indeed the sound of this Mexico City group, led by the charming Andrés Ibarra (aka Chelito), on their early singles and EPs. For their proper debut, though, Yellow Yesterday seem to have ignited their retro-boosters to deliver this spacey-krauty epic that roars in slow motion like a lazy lion.

NETHERLANDS: Subbacultcha!
Lemontrip – Wander

With Wander, Tilburg-based producer Lemontrip allows the listener to catch a glimpse of his submerged world. Being sparse with the distribution of melodic and rhythmic information, he makes sure to leave a lot to the imagination of his audience. In this sense, Wander seems to be the embodiment of the overarching theme of exploration, embedded in his debut album Nowhere. Released in November 2012 through his own Fog Mountain Records label, Nowhere consists of six stunning tracks, each displaying Lemontrip’s craftsmanship for making slow-paced, melancholic electronic music. Now it’s time for the rest of the world to catch on.

PERU: SoTB
La IrA De Dios – Yo Solo

La IrA De Dios was formed in 2001, but it was in 2005 that they began to draw international attention after being signed to German label Nasoni Records, who reissued the band’s first album, leading to their first European tour. Last year they released their fifth album, Peru No Existe, a great example of psychedelia and powerful rock.

POLAND: Łukasz Kuśmierz Weblog
Sorry Boys – The Sun

You could say that where Bon Iver’s last album ends, the new song from Sorry Boys starts, though The Sun in its entirety is something different than Beth/Rest. Their avant-pop single is popular from the spring schedule advertisement of one of the biggest TV stations in Poland. Is it Kate Bush behind the microphone?

PORTUGAL: Posso Ouvir Um Disco?
Kubik – Basso Profondo

Kubik’s new EP, Music For Trevor Reznik, was inspired by the character interpreted by Christian Bale in the 2004 movie The Machinist. Kubik mingles contemporary with traditional, and Basso Profondo is a perfect example of that as electronic sounds combine with the didgeridoo and basso profondo singing, best known in traditional Russian orthodox music.

PUERTO RICO: Puerto Rico Indie
Orquesta El Macabeo – Lluvia Con Sol

Time to hit the dance floor! The self-proclaimed rockeros con guille de salseros (“rockers posing as a salsa band”) of Orquesta El Macabeo have just released the first single from their upcoming third album. Lluvia Con Sol showcases the mean and dirty brass section and populist lyrics that have become staples of the band’s sound. If you still haven’t heard of these guys – local punk and hardcore players now spearheading Puerto Rico’s ‘old school’ salsa revival – now’s a great time to start.

ROMANIA: Babylon Noise
The Noise – Ringo Starr

The Noise is an indie-rock band formed in the summer of 2011 in Sibiu. The four-piece has shared a stage with some of Romania’s better-known alternative bands and is scheduled to do quite a bit more of that in the coming year. The group’s sound is the result of a diverse set of influences ranging from 60s beat music to modern-day noisemakers. New single Ringo Starr is meant to serve as a taster of things to come.

RUSSIA: Big Echo
OL – Tak Budet Vsegda

As a part of the first compilation by the newly-created Beryoza community, OL transforms a Soviet musical hit by Alla Pugacheva, stretching a catchy refrain into a club anthem.

SCOTLAND: The Pop Cop
Vigo Thieves – Heartbeats

Vigo Thieves are the quintessential festival band. Think anthems. Massive, swaggering raise-the-roof anthems. Heartbeats is the pick of the bunch and was the official song adopted by T in the Park for their website last year. The group have a couple of EPs under their belt, although curiously they remain unsigned. For a band with this much commercial appeal, you’d imagine that won’t be the case for very much longer.

SINGAPORE: I’m Waking Up To…
Obedient Wives Club – Murder Kill Baby

Oh the glorious fuzz! Obedient Wives Club take their self-styled Spectorgaze (remember this kids!) to all new heights with the release of their Murder Kill Baby EP. What awaits is the throwback-to-saccharine 60s girl-band inspired pop paired with an almost manic dose of fuzzed out backwash that only the evilest of musical geniuses would dare tread upon. Don’t let any of their gentle imagery fool you – this music is a hard citrussy candy shell wrapping the warm centre of acid bombs. Stay lucid, or don’t.

SOUTH KOREA: Korean Indie
Modsdive – North

Psychedelic post-rock band Modsdive gathers some of the best indie musicians in Korea, crafting amazing instrumental tunes on the foundation laid by MAP alumni Auhm. Formed a year ago, the band is scheduled to release their first full-length album this month. As a taste of what’s to come, here is the dynamic and captivating North.

SPAIN: Musikorner
Pol Wagner – Grieving

Pol Wagner is a songwriter from Girona and currently living the nights of Barcelona. He says he’s in love with American folk and booze, and you can tell by his dark but tender songs, written in his room and clearly influenced by Conor Oberst, Elliott Smith and Tom Waits.

SWEDEN: Ja Ja Ja
Nord & Syd – Inte Idag

Sweden’s latest supergroup, Nord & Syd – which consists of members from Vapnet, Laakso, Holy Madre, Ironville and Penny Century – released their debut full-length Som En Människa on March 13 via Hybris. The album is said to revolve around death, love and alienation – in other words your typical melodic, solidly produced and, of course, completely outstanding Swedish indie-pop.

SWITZERLAND: 78s
My Name Is George – Crazy Star

My Name Is George, from Winterthur, have released their fifth studio record in which they again celebrate the pompous and melodic side of rock ‘n’ roll. Welcome in the neon-coloured world of My Name Is George. It’s disco pop as disco pop can be.

TURKEY: WEARTBEAT
Sapan – It’s Alright

Sapan, one of Turkey’s most promising bands, has been around for three years. With their second EP Tundra they began writing songs in English, which should improve their future prospects. Opening track It’s Alright is a very hopeful and soothing indie-rock tune.

UNITED STATES: We Listen For You
Miracles Of Modern Science – Dear Pressure

This five-piece from New York takes classical instruments and pushes them to new levels by crafting half pop/half indie sounding tunes. Featuring a violin, mandolin, cello, drums and stand-up bass, Miracles Of Modern Science sound familiar, but at the same time highlight talents becoming rarer and rarer to find in modern music.

VENEZUELA: Música y Más
Satelite – Poco A Poco

Satelite is a pop/rock band that formed in Puerto Ordaz in 1997. They were first played on radio stations with home recordings and managed to share the stage with renowned bands such as Los Amigos Invisibles, Los Pericos and Desorden Público. They define their music as rock made using traditional instruments with electronic sounds and ambience inspired by outer space.

Dlaczego w Polsce nie ma dziennikarstwa muzycznego?

Osoby zaglądające na mojego bloga pewnie zauważyły, że w tym roku zmieniłem dotychczasowe formy publikacji na inne. Przyświecała temu konkretna myśl.

Nie mam poczucia, że internet potrzebuje kolejnej recenzji, tekstów w starym stylu.

Okoliczności się zmieniły, przez co zmienił się rynek. Zauważyli to czytelnicy dając dziennikarzom wyraźny sygnał, który na końcu objawił się w postaci spadających nakładów prasy, trudności ze sprzedażą powierzchni reklamowej czy małej ilości czasu spędzanej na stronach internetowych, na których lądują dłuższe artykuły. Dziennikarstwo wymaga przemyślenia na nowo i ewentualnie (bo pojawia się pytanie, czy w ogóle jest jeszcze potrzebne?) w dalszej kolejności zreformowania, nadmiar bodźców świata 24 godz. online przytłacza, więc postanowiłem odrobinę się wycofać, zostawiając więcej przestrzeni dla osobistej refleksji czytelnika i udowadniając przy okazji, że niekoniecznie trzeba zawsze eksponować siebie, by nie wypaść z obiegu. Niestety moi koledzy po fachu uważają inaczej. „Wszyscy piszą, nikt nie czyta”. I prawie nikt nie zadaje sobie pytania, po co i jak piszą?

Te uwagi były potrzebne, żeby dalej podjąć bardziej szczegółową, krytyczną refleksją odnośnie rodzimych dziennikarzy muzycznych czy dokładniej – ludzi, którym odbiorcy przypisują taki status. W pierwszych kilku punktach skupiam się na samych żurnalistach, pod koniec zaś odnoszę do sytuacji na rynku. Dziennikarza definiuję jako osobę, która zawodowo (więc w wersji optymalnej – odpłatnie) zajmuje się przetwarzaniem pozyskanych przez siebie informacji, dostarczając je odbiorcom w formie newsowej, publicystycznej lub synkretycznej (reportaże; uwaga na marginesie – wymieńcie trzy ostatnie polskie reportaże muzyczne, z jakimi się spotkaliście). Do tej charakterystyki dorzucam subiektywną myśl, że chodzi o kogoś, kto świadomie podejmuje etos służby – to ja jestem dla czytelnika, nie czytelnik dla mnie, a już na pewno nie ja dla samego siebie. Siłą rzeczy szukając odpowiedzi na pytanie, „dlaczego w Polsce nie ma dziennikarstwa muzycznego?”, skupię się bardziej na wycinku internetowym, niezależnym, z tego względu, że znam go najlepiej. Co nie znaczy, iż opisane zjawiska nie mają miejsca w dziennikarstwie prasowym, radiowym i telewizyjnym, także tym mainstreamowym.

1. Braki warsztatowe. Wypada zacząć od podstaw. Wstydliwe fakty są takie, że wielu z popularnych writerów prezentując w tradycyjnej redakcji popisy znane z ich internetowej działalności, wyleciałoby z nich prędziutko. Brak wiedzy co do tego, czym jest 5W, piramidalny układ informacji, czym różni się komentarz od felietonu itd. Można być niezłym eseistą muzycznym czy recwriterem, ale to nie znaczy jeszcze, że się jest dziennikarzem.

2. Niedostatki wiedzy pozamuzycznej. Pitchfork, Resident Advisor i kanały RSS innych popularnych serwisów, Rate Your Music, Last.fm, kilka blogów (szczególnie mp3), newslettery od zespołów, rekomendacje znajomych. Zwykle do tego zestawu dochodzą popularne seriale, gry komputerowe, ewentualnie książki, może sport. Jeśli coś jeszcze, to dobrze ukrywane przed światem, gdyż nie objawia się w publikowanych treściach. Nie wiem, jak można być dobrym dziennikarzem muzycznym interesując się tylko lub w 90% wyłącznie muzyką, życie znając głównie z ekranu komputerowego.

3. Ego. Lubimy czuć się lepsi od innych i zupełnie nie przeszkadzają nam w tym wtopy z punktów numer 1 i 2. Czy może właśnie niedociągnięcia w obrębie umiejętności oraz wiedzy powodują, że tak się napinamy? Co najśmieszniejsze, można odnieść wrażenie, że sztucznie rozdęte ego rodzimych writerów opiera się tylko i wyłącznie na… ilości przesłuchanej muzyki. Komuś kto nie daje wiary temu, że w polskim światku około- i dziennikarskim istnieje problem braku pokory (widzenia siebie we właściwej mierze, dostrzegania mocnych oraz słabych punktów), wypadałoby życzyć zadania zrobienia czegoś konstruktywnego z większą grupą wspomnianych osób. Niewątpliwie inteligentnych, często miłych w prywatnym kontakcie, ale za klawiaturą zamieniających się w jakieś swoje alter ego. Poczucie „kim ty jesteś, żebym miał ciebie posłuchać?” wliczone w atrakcje, a że środowisko jest zmaskulinizowane (gdzie mężczyzna zawsze ustawia sobie relację z drugą osobą poprzez hierachizowanie), bywa ciekawie.

4. Luka pokoleniowa. Obecnie w Polsce pomiędzy dziennikarzami w wieku mniej więcej 20-25 a 40-50 funkcjonuje ogromna dziura. Naturalną koleją rzeczy najwięcej kultury pochłaniamy w czasie studiów, co świetnie przed paroma miesiącami pokazała ankieta Pitchforka, a dorosłość przynosi ustatkowanie, także gustów muzycznych. Oczywiście są od tego zjawiska wyjątki, generalnie jednak to młodość jest czasem trzymania ręki na pulsie, podczas gdy w dojrzałości bardziej się smakuje, niż ściga. Teraz – jako że dziennikarz muzyczny nieśledzący na bieżąco wydarzeń jest jak nieuzupełniający swojej wiedzy chirurg (może wyrządzić szkody drugiej stronie), a w warunkach polskich po zakończeniu studiów mało kto utrzymuje się z takiej pracy, pojawia się wspomniana przepaść oddzielająca młodych od starych wyjadaczy, którzy kariery rozpoczęli jeszcze w odmiennych warunkach ustrojowych. Teoretycznie dwadzieścia parę lat to najlepszy czas, karty jeszcze nie są zgrane, writerzy ciągle interesują się aktualnymi trendami, a już (zakładając, że przez ostatnie lata intensywnie publikowaliśmy, chłonęliśmy) pojawił się pewien zaczątek wiedzy. Tylko już pisać nie ma komu.

5. Zatomizowanie środowiska. Ten punkt bardziej dotyczy dziennikarzy zajmujących się szeroko pojętą muzyką niezależną, choć zjawisko jest odbiciem trendu na skalę dużo większą, zahacza o mainstream i największe marki. W naszym kraju alternatywę animuje, czyli organizuje koncerty, finansuje wydawanie płyt, rozpowszechnia informacje zawodowo, kilkaset tych samych twarzy od lat, ze śladowym corocznym przyrostem nowych postaci. W tym mieszczą się też (głównie) internetowi writerzy. Jeśli jest ich garstka, to postawione przeze mnie w następujący sposób pytanie o skuteczność oddziaływania na otoczenie i przyciąganie osób z zewnątrz będzie retoryczne – lepszy jest wielogłos solistów czy efekt synergii?

6. Brak konkurencji (merytorycznej) dla najlepszych. Paradoksalnie wykwit serwisów niezależnych nie spowodował zaostrzenia konkurencji w znaczeniu rynkowym – tzn. żeby ludzie chcieli moich usług, muszę być jeszcze lepszy niż rywal. Celowo użyłem słowa „lepszy”, a nie „skuteczniejszy”, bo przecież ten sam produkt można opakować w efektowniejszą lub (w skrajnym przypadku) bardziej krzykliwą i prowokacyjną formę, odwoływać się do niskich instynktów, stosować rozmaite fortele itd. To wszystko jednak będzie pyrrusowym zwycięstwem, bo niezwiązanym z faktycznym podniesieniem poziomu merytorycznego dziennikarza. Dlaczego mimo większej obecnie ilości podmiotów całość zlewa się w jeden średniej lub słabej jakości obraz i najlepsi mogą ciągle spać spokojnie? W dużej mierze przez to, o czym mowa w kolejnym punkcie…

7. Charyzmy nie sieją. Znany trener Fabio Capello na pytanie, jak to robi, że zdobywa zawsze u swoich piłkarzy taki respekt, odpowiedział kiedyś: „szacunku się nie zyskuje, szacunek się ma”. Cóż, można wyćwiczyć najlepszy warsztat dziennikarski, ale z tym nieuchwytnym błyskiem po prostu się chyba rodzi. Moim zdaniem, od czasów ojców-założycieli rodzimego środowiska niezależnego writingu, nie pojawił się nikt lub prawie nikt tej miary. Nazwiska znacie.

8. Brak współpracy z innymi podmiotami na rynku. Słyszeliście kiedyś o tym, by jakiś polski dziennikarz muzyczny zamieszczał na swoim blogu reklamy? Oczywiście nie dzieje się to bez powodu (zobacz punkt 9), ale fakt faktem, że zwykle krąg podmiotów, z którymi się styka, zamyka się w zbiorze: inni dziennikarze (w dyskusjach), czytelnicy (oddając im gotową publikację), zespoły (w celu pozyskania egzemplarza płyty do recenzji), niezależne wytwórnie (płyty do recenzji lub wymiana informacji). Komercyjnych podmiotów czy przykładów współpracy ponadbranżowej brak. Co gorsza, nawet kontakt z wymienionymi wcześniej sprowadza się zazwyczaj do powierzchownej wymiany dóbr. Środowisko niezależne w Polsce przypomina archipelag tysiąca wysepek, pomiędzy którymi nie ma ani łączności, ani chyba nawet potrzeby tejże… Jakiś czas temu było głośno o akcji „Wspieraj niezal”. Przygotowali ją szefowie dwóch polskich labeli, Thin Man Records i Wytwórni Krajowej. W ilu miejscach w internecie o niej przeczytaliście?

9. Brak profesjonalizacji. Powiedzmy sobie wprost – największe polskie portale niezależne to przedsięwzięcia non-profit, a dziennikarstwo muzyczne jest w naszym kraju w większości przypadków zajęciem nieodpłatnym. Co z kolei skutkuje klasycznym rozdarciem: realizować swoje marzenia, pisać i psuć rynek darmową pracą, czy mając na uwadze dobro środowiska (wróć do punktu 5), czyli zarazem własne w perspektywie bliżej nieokreślonej przyszłości, twardo odmawiać zleceń za friko? Tu można by doszukiwać się usprawiedliwień dla dziennikarskich win, o których mowa była wcześniej, gdyby nie fakt, że w analogicznej sytuacji znajduje się… większość omawianych przez nich artystów. Słaby poziom, niszowość zjawiska powodują, że wolny rynek i bilon omijają świat dziennikarstwa muzycznego szerokim łukiem. Dziennikarz czuje się niedoceniony, ma świadomość dewaluowania się jego zawodu, nie inwestuje w siebie. Koło się zamyka.

10. Zmiany na rynku mediów. Na koniec spójrzmy szerzej. Do tego, że rynek dziennikarski zmienił się znacznie, nie trzeba chyba nikogo obecnie przekonywać. Mam wrażenie, że rodzimi wydawcy tego nie zauważają lub nie chcą zauważać. Niekoniecznie ze złej woli – może brakuje recept i przyjęte strategie zakładają „trwanie do czasu”, może żadnych większych strategii nie ma, są one tworzone ad hoc (co po już pobieżnym przyjrzeniu się np. polskiej prasie mainstreamowej wydaje się wielce prawdopodobne)? Może jeszcze za wcześnie na wdrożenie rozwiązań przyjętych na bardziej dojrzałych rynkach, gdzie powzięto już kroki zmierzające ku reformie starego ładu? Punkty odniesienia więc są, a przede wszystkim jest nadzieja związana z faktem, iż po chwilowym spadku czytelnictwa wraz z upowszechnieniem się internetu, świat e-readerów przyniósł na mitycznym Zachodzie jego renesans. Ludzie chcą dziennikarstwa, ambitnych treści, ale w innej już formie. Wymaga to krytycznego namysłu ze strony wydawców i samych dziennikarzy. Nie można do świata cyfrowego dalej adaptować rozwiązań rodem ze świata analogowego. Co to wszystko mówi o dziennikarstwie muzycznym? Ma szansę się odrodzić (a w Polsce dopiero n a r o d z i ć), ale gdy się to stanie, będzie miało już inne oblicze.

Powyższy szkic jest zaproszeniem do szerszej dyskusji. Tytuł to oczywiście prowokacja – są w Polsce osoby, takie jak np. Mariusz Herma, Andrzej Cała czy Paweł Franczak, które wykonują świetną robotę i należy ich uznać za przykłady bardzo dobrych dziennikarzy muzycznych. To jednak wyjątki od smutnej reguły. Może nie ma czym się przejmować? Może, zgodnie z logiką rynku, skoro nie ma obecnie w naszym kraju na takich ludzi zapotrzebowania, jest to sprawiedliwa proporcja i nietaktem byłoby domaganie się bardziej znaczącej pozycji dla wszystkich tych, którzy zawodowo zajmują się muzyką?

Czy TOBIE dziennikarz muzyczny jest potrzebny?

Coś dobrego

KLIK

Music Alliance Pact luty 2013

Click the play button icon to listen to individual songs, right-click on the song title to download an mp3, or grab a zip file of the full 39-track compilation through Ge.tt here.

ARGENTINA: Zonaindie
The Omelettes – Perfect Wave
The Omelettes’ sophomore album seeks to part from the 60s British sound of their first work and the result is something much more psychedelic and introspective. Perfect Wave is one of our favorite tracks from the new record, The Drawing & The Traveller. You can also watch a video of their song Mondays here.

AUSTRALIA: Who The Bloody Hell Are They?
Them Swoops – Too Fast For Love
Never trust a happy song, right? While Tame Impala are still trumping the globe with Lonerism and Gotye’s break-up song is STILL unfortunately stalking us everywhere, we do make mood-lifting songs here in Australia. Indie-pop ain’t a dirty word, especially when bands like Them Swoops make tracks like this. Too Fast For Love will probably sound like the first time you heard The Shins. Felt good, hey? We’re not such a sombre bunch after all.

AUSTRIA: Walzerkönig
Sex Jams – Shark Vs Apple
The alternate girl/boy singing on Shark Vs Apple and its saucy, playful lyrics make it an instant favourite. Basically, the first single from the new Sex Jams album Trouble, Honey is what Olivia Newton-John and John Travolta would have sounded like had Grease been a noise-rock musical. Half of Sex Jams also play in May 2012′s MAP band and this year’s Eurosonic favourites Mile Me Deaf.

BRAZIL: Meio Desligado
Sambanzo – Xangô
Sambanzo is one of the projects of saxophonist Thiago França, also a member of Metá Metá and collaborator of artists such as Gui Amabis and Romulo Froes. Xangô is taken from the album Etiópia, which features some experimental music with strong influences of jazz, Candomblé, Afrobeat and rock.

CANADA: Quick Before It Melts
Barbarosa – Sinking West
The title track of Barbarosa’s debut EP calls up images of the Wild West – rugged, romantic, ruthless and without rules. Sinking West’s menacing undertone is brightened by modern pop sensibilities, and the playing is fast and fierce. The full EP is available now on the band’s website.

CHILE: Super 45
Perrosky – A Mil Millas
Perrosky, a duet formed by brothers Álvaro and Alejandro Gómez, offer a local interpretation of the music styles that gave birth to rock ‘n’ roll in the USA. Their fifth album Vivos is swarmed by distorted guitars, vocal effects and, of course, a great set of songs. Our highlight is the touching blues ballad A Mil Millas (“A Thousand Miles Away”), which depicts a man searching for himself but whose possibilities seem blocked to him.

CHINA: Wooozy
Tengger Cavalry – War Horse
Deeply influenced by the nomadic culture of north Asia, Tengger Cavalry’s music evokes ancient times when wandering warriors, steeds and wolves danced across the great grasslands. The melody of horse-head fiddle, the rhythm of heavy drum, the echo of Mongolian throat singing and the distortion of guitar all create an expressive scene of pagan culture.

COLOMBIA: El Parlante Amarillo
La Pulpafonic – Camelia
Jam for the ears, that’s how we can describe the sound of La Pulpafonic. A project born in Bogotá, it aims to present Colombian folklore within a new context and a new flavor: the taste of the fruit pulp. Electronic sounds literally extracted from fruits, mixed with an eclectic explosion of dance rhythms from this century. From their first work released in 2012, we squeeze out the song Camelia.

DENMARK: All Scandinavian
Freja Loeb – W.O.M.D.
Earlier this month Freja Loeb followed up her 2011 debut album Odyssey with the release of a new EP titled W.O.M.D. Where the album stood on the shoulders of the 1980s pop scene, the EP finds its sources of inspiration in the same decade’s rock scenes. Here’s the title track as a MAP exclusive.

DOMINICAN REPUBLIC: La Casetera
Las Acevedo – Cena En La Terraza
Love is still in the air, after a Valentine’s Day full of fresh romantic tunes brought by several Ibero-American bands. Las Acevedo, the hippie twin sisters of folk, present this breezy love song about dining in terraces, chasing fireflies and packing away your significant other inside a trunk with flowers in their hair.

ECUADOR: Plan Arteria
Marley Muerto – Dorado Salmon Violeta (featuring Frances Possieri)
Marley Muerto is led by Daniel Pasquel, a musician and producer who was born on the same day that Bob Marley died. This project sees him play with a range of electronic sounds and collaborate with some important local artists. Pararmar is his debut album released while his band, Can Can, takes a break.

ENGLAND: The Guardian Music Blog
GNOD – Visions Of Load
Taken from GNOD’s forthcoming album Chaudelande (released on February 25 by Rocket Recordings), Visions Of Load captures neatly – that is to say, powerfully and sprawlingly – the krautrockin’, shoegazin’, prog-metallic sludginess of this Salford band at their most freakily magnificent. “It recalls Can’s ga-ga go-go music while the singer yelps like Alan Vega doused in even more echo,” said our New Band of the Day writer, who nevertheless promised that, notwithstanding the far-out sonics and instrumental melee, you could still dance to it. He just didn’t specify what type of shoes you might need.

ESTONIA: Rada7
Candy Empire – Lucky
Candy Empire is a new band founded late 2011 by restless multi-instrumentalist Ervin Trofimov of acclaimed experimental rock band Opium Flirt. Trofimov has previously recorded in various genres such as instrumental prog-rock, acoustic folk and electronic pop, but Candy Empire’s sound can be described as a futuristic version of Blondie with Neil Young on guitar. They have unveiled their new single Lucky with a colorful animated video.

FINLAND: Glue
Hexvessel – Woods To Conjure
Inspired by the mysticism of Finnish nature, Hexvessel mixes an acoustic folk vibe with psychedelic and electric doom sounds, creating dense, spaced-out atmospherics. Woods To Conjure is included in the band’s second album No Holier Temple. Hexvessel will be heading to the SXSW festival in Texas in March.

GERMANY: Coltran
Pollyester – Concierge D’Amour
The most advanced band in Munich’s music scene is Pollyester. Although Polly Lapkovskaja and Manuel da Coll play in several other groups, the duo found a unique and remarkable style on their latest record Earthly Powers. Relying heavily on a groovy rhythm section with drums and bass, the rediscovered synths and Polly’s vocals add up to something between disco and New Wave, and has been met with critical acclaim.

ICELAND: Rjóminn
Morgan Kane – Nine
Nine is a song about a guy trying to get to a girl to tell her that she was right and strong, when he was wrong. Morgan Kane’s songwriting is influenced by Serge Gainsbourg.

INDIA: NH7
Apu And The Dentist – No Messages For Rumi
Apu And The Dentist is the experimental rock project of Mumbai-based duo Saurabh Roy and Achint Thakkar. With this track, which also features local musicians Suraj Manik, Jeremy D’Souza and Krishna Jhaveri, they have created a psychedelic rock soundscape. A debut EP is slated for release in 2013.

INDONESIA: Deathrockstar
Backwood Sun – Seven Shadows
Backwood Sun is one of the most promising indie acts in Jakarta. The band are often described as an Indonesian version of Fleet Foxes, but even if they are heavily influenced by them, it doesn’t stop Backwood Sun making humble, honest music.

IRELAND: Harmless Noise
Girl Band – Why They Hide Their Bodies Under My Garage
Few could predict a post-punk version of a techno track that took its vocal sample from a hip hop song. This cover version, however, was recorded for the third and final Quompilation album of Irish bands’ favourite songs. Blawan’s original Why They Hide Their Bodies Under My Garage is a psychotic, six-minute stamp through disturbia and the four males of Dublin’s Girl Band managed to eke out almost two extra minutes, using that time and their canny production values to flesh out and reanimate bare bones, breathing life through a spirited reiteration of the vocal hook.

ITALY: Polaroid
Brothers In Law – (Shadow II) Leave Me
Brothers In Law is a young three-piece band from Pesaro, on the always surprising Italian east coast. The dirt of the sea has sneaked dirty sounds into their songs. File under: dream-pop bandits, C86 catchers, Captured Tracks lovers. Brothers In Law just released their debut album Hard Times For Dreamers and they have been invited to play at next month’s SXSW. A dream coming true.

JAPAN: Make Believe Melodies
Hotel Mexico – A.I. In Dreams
Hotel Mexico, hailing from the historic city of Kyoto, have been one of the most chirped about bands in the Japanese indie scene for several years now. Many cite them as the first chillwave group in Japan, but that label does them a disservice. A.I. In Dreams, taken from new album Her Decorated Post Love, is laid-back but never lazy, the guitars creating a lush sound while voices dart by in the back. It is a song rich in detail, something this outfit excels at.

MALTA: Stagedive Malta
The Suburbanite – Blow My Mind
The Suburbanite is the project of Maltese-Canadian Robert Pisani, backed by a floating collective involving a number of other local band members who have helped shape their sound. A Field Guide To The Suburbanite is a seven-song collection which embraces the spirit and naivety of the past; a frolic on the beach, the first love, Saturday nights indoors… all with hummable melodies. Listening to that debut EP is like taking a walk through Willy Wonka’s chocolate factory, without the Oompa-Loompas chanting those annoying moralising ditties.

MEXICO: Red Bull Panamérika
60 Tigres – Picoso
One of the country’s best live acts, 60 Tigres started as a six-piece in 2005 in the northern city of Monterrey and has had many member variations since then. They mix Latin grooves with great melody lines, sparkling keyboards and the heritage of early-90s strident indie guitars. Take a chance with their anthemic, danceable new single Picoso.

NETHERLANDS: Subbacultcha!
APRIL – The Rise And Fall Of A Beautiful Bird
Last year I had the privilege to witness APRIL’s first ever gig. Amidst the seedy rock ‘n’ roll crowd this enigmatic duo generated plenty of attention – both frontwoman and man rockin’ high heels while channelling Bowie-esque vibes like it was nobody’s business. On stage it soon became clear that their originality did not stop at their taste in fashion, combining drum computers with reverberant guitar melodies, groovy basslines and intricate, contrasting vocals. With their new single, due to be released on February 23 via Subroutine Records, APRIL has replaced their drum machine for a real drummer and their melodramatic side for a sound that embodies the same confidence they project in a live setting.

PERU: SoTB
Rafo Ráez – Los Regalos Del Viento
Rafo Ráez has been creating songs since high school, with his catchy compositions making him one of the most beloved musicians in Peru. With eight albums under his belt, Rafo’s music has gone through rock, trova, punk and Peruvian folklore. And with a penchant for poetry, they have also been part of theater plays.

POLAND: Łukasz Kuśmierz Weblog
Południce vs. Liquid Molly – Dolina, Dolinuszka
Południce are a female vocal group who sing traditional, folklore, Polish and Ukrainian (sometimes Belarusian) songs. On their album Południce / Elektronice, they couple these with modern electronic productions from guest musicians – Dolina, Dolinuszka features heavy bass beats from Liquid Molly. If you think about it logically it should result in disaster, but it is in fact majestic.

PORTUGAL: Posso Ouvir Um Disco?
Little Friend – Sunken Low
John Almeida is not a freshman as a musician or a composer. Before this first solo single, he played with some major Portuguese indie artists (The Weatherman, We Trust) who, as a sign of friendship, have returned their gratitude by appearing on his first solo record. The video for Sunken Low was directed by Lewis Arnold and has Jo Hartley (This Is England, Dead Man’s Shoes, The Young Victoria) as the protagonist.

PUERTO RICO: Puerto Rico Indie
Los Pepiniyoz – Entre Las Paredes
Los Pepiniyoz have been making their brand of high-energy, melodic punk for more than a decade now – writing songs that reach for the heart without losing any attitude. Throughout the years the band has served as a sort of workshop for a lot of local rockers and now, after a long hiatus, have returned to the boricua scene with a new line-up and a solid three-song EP. Entre Las Paredes is the catchiest tune of the bunch and will probably make you lust for new material from Los Pepiniyoz.

ROMANIA: Babylon Noise
Subumbra – Good People Are Rainbows
Subumbra started like an art audio-video project, a punk band made up of three brothers who recorded their lo-fi songs in a poor home studio. Recently, the project took a new direction as they began to use more electronic instruments and sampling. Subumbra is about taking the core of punk music and merging it with contemporary influences such as chillstep, dubstep and hip hop.

RUSSIA: Big Echo
Dasha Shults – Kite
Dasha Shults, a 16-year-old wonder from Saint-Petersburg, has taken her first steps from covering her favorites by Ellie Goulding and Laura Marling to making her own simple, beautiful songs. She sings about kites, nightmares and, of course, love.

SCOTLAND: The Pop Cop
Kevin Harper – Kingdom Of Wires
Influenced by warm, fuzzy guitar bands of the American West Coast, Kevin Harper first appeared in the Music Alliance Pact in March 2011 under the guise of Little Eskimos, a solo project that evolved into a group. He’s back on his own again, not that you could tell from this talented multi-instrumentalist’s canny knack of sounding like a full band is at work. Mr Harper is probably one of the most accomplished pop songwriters in Scotland, yet he’s still little-known in his native land. If there’s any justice, his forthcoming debut solo album Kingdom Of Wires should change all that.

SINGAPORE: I’m Waking Up To…
Halcyon – Building With Sticks
One of the artists we’ve got on our radar this year is Halcyon (Zhong Ren Koh), who’s managed to come out just a little more broken in Singapore’s cookie cutter society. We love the singer-songwriter, and we love even more that Halcyon has broken out from that particular mould to become an emerging multi-instrumentalist. His arrangements are delicate and achingly heartfelt – sometimes they work and sometimes they don’t, but it’s more real than most of the crap out there.

SOUTH KOREA: Korean Indie
From The Airport – Colors
Electro rock duo From The Airport formed in 2012 and they’re not afraid to throw other genres in the mix. Second single Everyone’s Alright was released last month but here we get to hear them as they first came out with electro-pop debut single Colors, which brought the two producers plenty of positive attention when it was unleashed in October.

SPAIN: Musikorner
Megaafonía – Señor Gutiérrez
Formed in 2005, Megaafonía have been active until this month, when they decided to split due to creative differences, although they will remain friends. They released two albums, Despechado and Tutto, and we will certainly miss their fresh pop (influenced by the likes of ELO, Xavier Cugat and Bom Bom Chip) and their irreverent and highly ironic lyrics.

SWEDEN: Ja Ja Ja
Dödens Dal – Bakom Stjärnor, Bakom Tiden
Dödens Dal is a duo with a fingertip feel and fondness for gloomy, instrumental and really rather mind-boggling electronica. They first came to our attention last year with their brilliantly dark debut single Det Står Skrivet, and now they’re back with the pitch-black follow-up Bakom Stjärnor, Bakom Tiden. Both tracks come from the album Gå Ensam Förbi Horisonten, released this month via Flora & Fauna.

SWITZERLAND: 78s
Last Leaf Down – Fake Lights In The Sky
Last Leaf Down is a shoegaze outfit from Solothurn. Heavenly, ethereal sounds and distinct, dreamy vocals make them deserving of your attention. Here’s their new track Fake Lights In The Sky.

TURKEY: WEARTBEAT
Baykuş – Gel Yeter
Baykuş (once known as Kaotik) comes from the grey city of Ankara where our grunge acts always sprout fertile. Anatolian tunes bound up with post-grunge styling are common but Baykuş succeed in making their sound more solid and more garage-like. Gel Yeter is catchy enough to start a pogo party on its own.

UNITED STATES: We Listen For You
The Long Wives – The Hollow Fin
The Long Wives’ standout track The Hollow Fin is deceivingly gentle. The softly-plucked guitar and the eased restraint of the vocals invite the listener to get close to the speaker and its warm, wispy, radiant sounds. But there’s more to this track than meets the ear. Like most great pieces of art that explore the juxtaposition between surface appearances and the evils that can lurk below, the power comes from an unidentifiable element onto which the listener just can’t seem to put their finger.

VENEZUELA: Música y Más
Los Paranoias – No Hace Falta
After almost two years of absence, Los Paranoias return to the scene with No Hace Falta, a single released last month and the first cut of their next studio album Que Se Activen Las Alarmas, scheduled to come out in the coming months.