Fot. http://www.rzeszowhd.eu

Swoją twórczość określają mianem „minimal popu”, mają świetny odbiór na koncertach, właśnie nagrali drugi longplay. Są, obok Crab Invasion i Plug&Play, jednym z głównych zespołów lubelskiej sceny niezależnej. Odpowiedzialny w Na Tak za instrumenty klawiszowe i gitarę Sebastian Napierała, tekściarz i basista Piotr Kala oraz wokalistka Dorota Krempa – spotkaliśmy się w lokalnej kawiarni w wiosenny majowy dzień i porozmawialiśmy o ich najnowszej płycie „A teraz patrz”, poszukiwaniu własnego języka muzycznego, rytmice azjatyckiej i fenomenie „Ona tańczy dla mnie”.

Dla kogo jest Na Tak?

Sebastian: Dla ludzi.

Piotr: No, przede wszystkim dla ludzi, bo płyta, którą nagraliśmy to jest muzyka jakby o chciwości. A chciwość wiąże się przede wszystkim z biedą jednych, a z wojną z drugiej strony. Chciwość ludzka zawsze się tak kończy. No i jeszcze jest takie zniechęcenie, związane z chciwością. Więc to jest płyta dla ludzi, którzy chcą poczuć przekaz, że nie na niej opiera się świat. Że wtedy będzie nam smutno i źle, gdy będzie chciwość, po prostu.

No właśnie, a propos tej płyty. Dużo się u Was zmieniło – kiedyś byliście kwintetem, obecnie występujecie jako trio, poszliście też brzmieniowo bardzo w minimalizm, drugi longplay „A teraz patrz” to są właściwie klawisze, głos, bas. Jak doszliście do tego punktu, w którym jesteście teraz?

Dorota: Wydaje mi się, że ciągle poszukujemy, ale nie zastanawiamy się, nie mamy żadnego planu, żeby iść w tą czy tamtą stronę, tylko jakoś tak naturalnie wyszło. Nagle Seba po prostu przychodzi i mówi: „ja właściwie sobie kupię klawisz”. No i następnego dnia już go ma, ma Abletona, już każdy się do tego jakoś tam dostraja. Płyta, którą nagraliśmy, „Na raz” (poprzedni longplay Na Tak – przyp. mój), była trochę takim zaszłym materiałem i my w momencie, gdy już ją zarejestrowaliśmy, byliśmy już trochę dalej. Chcieliśmy robić coś nowego, już mieliśmy inne pomysły, świeższe, i dlatego nawet jej za bardzo nie promowaliśmy, tylko od razu ten nowy materiał poszedł na tapetę.

Odnośnie składu, zmian wewnątrz niego i też zmian stylistycznych – posłuchałem na YouTube Waszych starych nagrań i to jest inne Na Tak, zupełnie inne niż obecne.

Sebastian: Zupełnie. Wiesz, tamto Na Tak ja osobiście, chyba my wszyscy, traktowaliśmy jako taki etap rodzenia się jakiegoś pomysłu. Od samego początku m.in. zmiany personalne, które zaszły w tym zespole, wynikały troszeczkę też z pewnego rodzaju nieporozumień, ponieważ my od początku nie traktowaliśmy tamtego Na Tak jako docelowego nastrojem czy stylistycznie dzieła muzycznego. To był pewien etap. Postanowiliśmy z Piotrem, spotykając Dorotę i Pawła (Nowickiego – przyp. mój), że chcemy z nimi zbudować zespół. Zaczęliśmy budować od tego, co mieliśmy i formowało nam się to w taki, a nie inny kształt. Później dochodzi jeszcze Ilona Gumowska, której to dojście też ma wpływ i znaczenie na muzykę, i wtedy Na Tak zaczyna wyglądać w ten sposób. Postanawiamy nagrać płytę. W międzyczasie odchodzi Paweł, musimy zacząć bez perkusisty, więc to już powoduje, że nasza muzyka się zmienia. Kiedy odchodzi Ilona, zmienia się zupełnie. Zostajemy z materiałem, którego właściwie już nie gramy, ale dwa lata istnienia chcemy jakoś podsumować i nagrywamy pierwszą płytę, mając w głowie już pomysł na zupełnie co innego, i to właśnie jest ten zespół, który jest teraz.

Głównym powodem naszego spotkania jest właśnie Wasz drugi longplay „A teraz patrz”, już nagrany, jeszcze niewydany. Jaka to jest płyta dla Was, jak Wy ją odbieracie? Jakie emocje się z tym wiążą?

Piotr: Chyba od zawsze, zanim jeszcze powstał Na Tak, nasza współpraca z Sebą zawsze się wiązała z reagowaniem na rzeczywistość. Graliśmy muzykę eksperymentalną, improwizowaną, zawsze reagowaliśmy na rzeczywistość. Powstanie Na Taka wiązało się z chęcią stworzenia piosenek, bo przestało nam wystarczać samo improwizowanie, gdyż można w nieskończoność mnożyć twory, które jakby nie kończą się nigdzie, nie mają kresu. A piosenka jest rodzajem opowieści, ma początek i koniec. Potrzebowaliśmy takiego zamknięcia, stworzenia czegoś, co by nas ograniczyło do piosenki i gdzie musielibyśmy się skupić, stworzyć coś, co by trzymało ludzi w napięciu, rozwijało się.

A emocje związane z „A teraz patrz”?

Piotr: Ona się buduje chociażby na tym, że utrzymanie w Polsce statusu muzyka wiąże się, szczególnie, jeśli jest to początek, z nieprawdopodobną nędzą. Biedą, sytuacją, w której liczy się dosłownie złotówki. Nie, że nie stać mnie na jakiś sprzęt. Nie stać mnie na chleb. I to jest emocja, która się z tym wiąże. Jednocześnie jako muzyk, przesadzę troszeczkę – bycie artystą jest związane z potrzebą. Potrzebą opowiadania, to nie jest coś, co się staje i „teraz będę artystą”. Artystą się jest, po prostu. I my nawet nie próbujemy stawać się jakimiś specjalnymi muzykami. Bardziej to jest właśnie bycie artystą, reagowanie na rzeczywistość, na ludzi, na otoczenie, i myślę, że to jest taka emocja. Emocja takiego patrzenia na świat, i widzi się mnóstwo ludzi, którzy biegają za laptopami, za iPhone’ami, za tymi wszystkimi sprzętami, zapominając o takich prostych, prozaicznych spojrzeniach – człowiek na człowieka. Widać, że w wielu cywilizacjach trochę bardziej rozwiniętych kulturowo jednak już się myśli o tym, że jesteśmy wspólnym otoczeniem, w którym mniej więcej powinno się równoważyć, żeby bieda nie była aż taka biedna, a bogactwo nie epatowało takim burżujstwem. A w tej chwili w Polsce widać, że my trochę zachłyśnięci kapitalizmem zapominamy kurczę o tym, że istnieją ludzie, że właściwie rękoma robotników wprowadzono taki brutalny kapitalizm, który po prostu wysysa ze wszystkich jakąkolwiek energię. Że kilku ludzi próbuje zdobyć wielki majątek, a mnóstwo ludzi cierpi z nędzy nie tylko dlatego, że są nieudacznikami, tak jak się często o nas mówi i pisze.

Dorota: Ja mam trochę inaczej. To znaczy dla mnie „A teraz patrz” jest czymś sensownym. Dla mnie także jest to muzyka dla ludzi. Nie czuję się artystą, w ogóle wolałabym się nie definiować jako artysta, jako muzyk. Po prostu będąc w Na Taku mam poczucie, że to jest najsensowniejsza rzecz, jaką do tej pory robiłam. Jest to jakaś wartość dodana, która może ludzi w jakiś sposób poruszyć, może ich dotknąć. Jestem bardziej związana z „A teraz patrz” niż z poprzednią płytą. Może też dlatego, że wydaje mi się, że ona jest tak bardziej o nas, o każdym z nas z osobna. Może dlatego, że się bardziej zżyliśmy. My jesteśmy w ogóle bardzo zżyci też pozamuzycznie, nie tylko na próbach, koncertach czy w pracy w studiu, ale dzielimy razem dole i niedole, i myślę, że to też jest słychać na „A teraz patrz”.

Sebastian: Przede wszystkim jest to druga płyta grupy Na Tak, jakiś etap w rozwoju czy ewolucji, bo nie wiadomo czy to rozwój, na pewno ewolucja, tego zespołu. Jest na pewno jakimś kolejnym krokiem w poszukiwaniu swojej własnej ekspresji, bo to co robimy od początku, mam nadzieję, że to słychać w naszej muzyce, zwłaszcza w tej, to jest poszukiwanie własnego języka muzycznego i stylu. Nawet jeśli on przypomina czy nawiązuje do znanego nam, otaczającego nas zewsząd języka muzycznego, to bardzo zależy nam na tym, żeby to był nasz język. Żeby to było wypowiedziane naszymi własnymi słowami, również w tym znaczeniu powiedzmy muzykologicznym. Więc jest to też część jakiegoś takiego etapu rozwojowego tego zespołu. Kolejna. Pierwszym takim krokiem było „Na raz”, chociaż „Na raz” było podsumowaniem raczej tego, co za nami, a „A teraz patrz” jest tym, co robimy obecnie, chociaż już zaczynamy na koncertach grać troszkę inaczej, na próbach, już jakby zwiastun tego, czym będzie Na Tak w przyszłości. Będzie czymś innym, nie sądzę, żebyśmy nagrali drugą taką samą płytę, to jest chyba niemożliwe, bo musielibyśmy liczyć na jakieś odcinanie kuponów, co nas w ogóle nie interesuje już z założenia. Także możemy to wytłuścić, podkreślić, nawet jeśli będziemy istnieć przez czterdzieści lat, to już możemy sobie to gdzieś wkodować, że ten zespół nie będzie nagrywał i klepał takich samych płyt.

Jeśli tę rozmowę czyta jakiś wydawca, to dlaczego miałby zainwestować właśnie w „A teraz patrz”?

Sebastian: Dlatego że moim zdaniem jest to płyta ciekawa, oryginalna i jest o czymś, na pewno dotyczy czegoś. Bez udawania, jest to naprawdę szczere, możesz mi zaufać, jest to szczera nasza wypowiedź na dzień dzisiejszy. Ja wiem, że za dziesięć lat będziemy mieli więcej siwych włosów i jeszcze większe doświadczenie, pewnie będą nas poruszały inne sprawy, ale na dzień dzisiejszy to nas dotyka i o tym opowiadamy. I chociażby dlatego warto to zrobić, żeby został gdzieś tam w historii ludzkości ślad, że było coś takiego, że działo się coś takiego i byliśmy tutaj, i widzieliśmy to.

Piotr: Mamy rewelacyjny odbiór na koncertach. Sto procent tych, którzy są na naszych występach na żywo, zostają naszymi fanami. Na jednym koncercie dostałem chyba najświetniejszy komplement – że jesteśmy jak Załoga G. Koleś mówi mi: „ja nie wiem, kim Wy jesteście na co dzień, jacy jesteście, ale w chwili, kiedy stajecie na scenie, zakładacie kombinezony, ratujecie świat”. Widać po rozmowach po koncertach, że wielu ludzi utożsamia się z tymi tekstami. Akurat piszę teksty, więc mnie to szczególnie rusza. Że ludzi dotyka ta sprawa i nie czują się wyobcowani. Ja np. czuję się tak na koncertach – kiedy do mnie Polak śpiewa po angielsku i jeszcze na dodatek o rzeczach, których nie rozumiem, w sensie też, że mam wrażenie, że ten człowiek opowiada o rzeczach, których nie rozumie, zasłyszanych, to czuję się wyobcowany. Nie czuję związku. Kiedy ktoś opowiada mi swoją własną historię, to chociażbym jej nawet nie rozumiał, to staram się ją chłonąć. Bo to jest jego opowieść, on mi opowiada o czymś, co mnie interesuje, jak film, jak książka.

Słuchając Was bardzo mocno się odnosi wrażenie, że taką integralną, bardzo ważną częścią Waszej muzyki są teksty, których jesteś autorem.

Piotr: Wyszliśmy z Sebą z muzyki instrumentalnej, tutaj wchodząc w piosenkę, zdecydowaliśmy się na to, żeby zacząć opowiadać słowem, nie tylko muzyką, o świecie. Dla mnie najbardziej inspirujący był chyba Lem, bo nie interesuje mnie takie science-fiction czy prognozowanie przyszłości związane z jakimiś ufoludkami itd., tylko historie, które dotyczą człowieka i prognozują rzeczywistość w taki dość realny sposób. Biorąc pod uwagę świat, ludzi, ich cechy, tempo rozwoju człowieka, i na tej podstawie można bardzo fajnie sobie tworzyć słowo, które opowiada jednocześnie niby o takiej bezpośredniej naszej sytuacji życiowej, a jednocześnie takiej dosyć brudnej, wręcz industrialnej otoczce. Nawet na pierwszej płycie ten robot, który jest na okładce, on jest specjalnie zardzewiały. Te wszystkie wynalazki, które teraz tak inspirują, kiedy zardzewieją, kiedy już będą przestarzałe, wtedy dopiero się zrozumie ich wartość. Tak samo jest np. z muzyką elektroniczną – jeszcze nie potrafimy wykorzystać potencjału. Teraz dużo mówi się o nagrywaniu analogowym, wraca się do sprzętów analogowych, ale w technikach cyfrowych jest nieprawdopodobny potencjał. Ale najpierw te nowoczesne techniki wykorzystują ludzie, którzy robią to dla pieniędzy i dużym nakładem finansowym, bo to są najczęściej na początku drogie rzeczy. Myślę, że dopiero jak zardzewieją, kurz je przykryje, dopiero się okaże, ile one mają w sobie duszy i potencjału.

Czytasz moje pytania? Bo kolejne miało być odnośnie Waszych inspiracji, ale muzycznych. Czego słuchacie na co dzień lub co Was inspiruje, nie tylko jeśli chodzi o muzykę?

Dorota: No to chyba mnóstwo rzeczy, właściwie…

…ostatnia dobra płyta, jakiej słuchałaś.

Dorota: Np. St. Vincent i David Byrne, to z takich współczesnych. To jest mnóstwo inspiracji – osobiście lubię takie piosenki, które mam trochę z dzieciństwa, takie, w których są bardzo ładnie zbudowane wokale, widać, że ktoś nad nimi przysiadł i pomyślał, żeby te słowa ładnie brzmiały w melodiach, tak jak śpiewała Edyta Geppert czy Zdzisława Sośnicka. Inspirują nas, myślę, że każdego z osobna i razem, np. Prodigy.

Sebastian: Właściwie ostatnio to niewiele słucham, oprócz naszych nagrań to tak szczerze mówiąc nie za bardzo lubię ostatnio słuchać muzyki. No bo troszeczkę przerobiłem już ten temat. Tyle płyt, których wysłuchałem i tyle dźwięków, bo mam bardzo dobrą pamięć muzyczną. To znaczy, że ja doskonale pamiętam jakieś zagrywki, solówki z płyt Franka Zappy, których słuchałem jedenaście lat temu, to wszystko zostaje gdzieś w świadomości i się gromadzi, i wtedy trzeba uważać, żeby nie przedawkować. Ja w którymś momencie chyba przedawkowałem z tym narkotykiem, jakim jest muzyka dla mnie. Ostatnio na polskim rynku muszę powiedzieć, że jednak „Granda” Brodki jest świetna, w całości, bardzo mi się podoba ta płyta. Jest jakiś taki zespół, nawet nie pamiętam jego nazwy… UL/KR? Dobrze? UL/KR?

Tak.

Sebastian: To co słyszałem w internecie podoba mi się. Fajne, minimalne granie, proste, takie bardzo oszczędne teksty sprowadzone do kilku słów, niepozbawione sensu i treści, co jest bardzo istotne dla mnie. No chyba tyle no, bo naprawdę mógłbym wymienić całą listę od lat 60. i wcześniej do dzisiaj.

A chciałeś chyba mówić o pozamuzycznych inspiracjach, czy mi się wydaje?

Sebastian: Nawet nie. Po prostu nie słucham za bardzo ostatnio muzyki, naprawdę mówię szczerze, a jeśli słucham, to czegoś tak np. idiotycznego, jak „Ona tańczy ze mną” zespołu Weekend.

Chyba „dla mnie”.

Sebastian: „Ona tańczy dla mnie”, tak tak. Chciałem zrozumieć fenomen tej piosenki.

Odbioru chyba. Tej piosenki.

Sebastian: Tak. Ale też piosenki, ponieważ z bardzo dobrego źródła wiem, że nie można w tej branży zaistnieć, jeśli się nie zrobi czegoś autentycznego. Już trzynaście lat temu słyszałem coś takiego, kiedy disco polo święciło triumfy na polskich scenach, jeden z takich realizatorów dźwięku, producentów powiedział, że tego się nie da oszukać. To też trzeba zrobić w sposób autentyczny. Nie można po prostu zmontować, nagrać piosenki „hop sasa, ona miała majteczki” i już jest super. Ta piosenka musi być naprawdę dobrze zrobiona. I właśnie w „Ona tańczy dla mnie” fascynuje mnie jak to jest zrobione. Później widzę wywiad z tym gościem, że on bardzo dobrze zna się na muzyce, że on gra na wielu instrumentach, potrafi obsługiwać software i hardware związany z muzyką, on chyba produkuje te piosenki, miksuje. Czyli gdzieś tam jakiś musi być swego rodzaju fenomen, bo tak to możemy nazwać. Oczywiście nie nadaję znaczenia temu słowu. Po prostu jest to jakieś zjawisko, że tak proste melodie, że ludzie czekają cały czas na prostotę, na bardzo prostą formę, która w swej prostocie jest doskonała. A to, że jest taka powszechna, to nie wiem, czy to oznacza, że jest gorsza, bo słuchają tego miliony?

Piotr: Ja mam podobnie, też przedawkowałem muzykę, ale w samej grze zawsze inspiracją była dla mnie rytmika azjatycka. Miałem tą przyjemność bycia wiele razy w Indiach, uczyłem się na instrumentach perkusyjnych, hinduskich, i właściwie to jest to, co przekładam na gitarę basową, zresztą nawet moja decyzja odnośnie zmiany instrumentu, bo ja wcześniej grałem na trąbce, wynikała z potrzeby rytmizowania. Gdy jako dziecko grałem w orkiestrze strażackiej, pamiętam, że tak świadomie z trąbki przeszedłem na alt, a później troszkę na tenor, żeby móc bawić się rytmem. Jakby to mnie bardziej inspirowało. I ten instrument dęty słychać też w tym, co gram, ale głównie jest to rytmika azjatycka. Zresztą to też zmienia postać i klimat muzyki, przez to, że czuć, że to nie jest taka rytmika zwyczajna, nie jest to takie proste odgrywanie, chociaż i tak staram się upraszczać frazy ze względu na to, iż przegadane są zwykle nudne. A prostotą można dużo więcej opowiedzieć.

Sebastian: Jak się naprawdę dużo muzyki słyszało i się człowiek interesuje przez wiele lat nią tak głęboko, a nie powierzchownie, to rzeczywiście bardzo trudno znaleźć coś ciekawego, ponieważ muzyka jest też rodzajem jakiejś konsekwencji kulturalnej. Co rozumiem pod tymi słowami. To znaczy, że jeśli Radiohead nagrywa swoją płytę, ona jest świetna, wszyscy się jarają, mówią, że jest super, w ogóle odkrycie, to dla kogoś kto zna całe lata 60., od The Beatles aż po lata 90., poprzez Nirvanę i Seattle itd., to dla niego ten album Radiohead już nie będzie tak wielkim zaskoczeniem. Będzie po prostu naturalną konsekwencją. Oczywiście nie zmienia to faktu, że może to być bardzo dobry krążek, z bardzo dobrą muzyką i nawet rodzić zazdrość, taką pozytywną, „ale świetnie, że ktoś coś takiego zrobił”, i to jest bardzo dobre, bo nie mam negatywnego stosunku do muzyki czy do świata, ale rzeczywiście się widzi przez pryzmat tego, co się słyszało, doświadczenia muzycznego. I wtedy też się jest chyba bardziej powściągliwym. To jest takie po prostu przekleństwo muzyka, że jak w tym siedzisz, to tracisz troszeczkę przyjemności z odbioru. Trzeba przełączyć się na bardziej emocjonalne odbieranie, mniej racjonalne, nie każdy też to potrafi.

Największe marzenie związane z Na Tak.

Sebastian: O, ale pytanie (śmiech).

Dorota: Ja chcę odpowiedzieć, bo ja wiem, jakie jest moje marzenie. Ja chcę podróżować i koncertować (śmiech). Chciałabym, żeby odbiór był taki jak do tej pory, żeby ludzie odnajdowali coś, czym mogą się wzruszyć, co ich może poruszyć, to jest dla mnie ważne, żeby to nie było takie obojętne, tylko by coś to ludziom dawało, bo np. ja, kiedy śpiewam, kiedy wykonuję te piosenki, na razie tak jest, cieszę się i mam nadzieję, że zawsze tak będzie, jestem tym w jakiś sposób poruszona i mam nadzieję, że odbiór będzie taki sam. Więc takie jest moje marzenie.

Piotr: No moje marzenie jest proste. Ja bym chciał w chwili, kiedy nagrywam płytę, mieć najlepszy dzień, jaki mam (śmiech), jaki mogę mieć. Żeby nie mieć takiej sytuacji, że kiedy podchodzę do nagrywania swojej partii, to jestem rozwalony, rozbity jakimiś drobiazgami, finansami i to jest chyba moje największe marzenie. Chociaż myślę, że to mogłoby mi ukraść wiele emocji i też się boję nawet takich marzeń, ponieważ wcale to nie jest tak, że w chwili, kiedy pozbawiłbym się kłopotów, to mógłbym nagrać lepszą muzykę. Może wcale nie.

Sebastian: Największe marzenie. No kurczę, ciągle nie wiem, co powiedzieć (śmiech). Chyba fajnie po prostu gdyby ta muzyka dotarła do ludzi, ale do właściwych ludzi i żeby coś tam w nich poruszała no, żeby została. Moim zdaniem ona i tak zostanie, niezależnie od tego, czy uda się nam wydać 2 miliony egzemplarzy i sprzedać platynę, czy sprzedamy 1 tys. czy 2 tys., bo ta muzyka i tak zostanie, ponieważ jak obserwuję jej historię, w ogóle wszech czasów, to wiem co zostaje w muzyce, a co nie. Zostają rzeczy autentyczne i szczere, a rzeczy, które próbują być jak coś raczej nie zostają, zawsze są wtedy tylko jakby imitacjami. My nic nie próbujemy imitować, więc myślę, że mamy wielką szansę zostać. Ale wiesz, fajnie by było, żeby ta muzyka inspirowała ludzi też, żeby coś im dawała, by przychodzili i chcieli się podzielić np. swoimi spostrzeżeniami na temat tekstów, na temat wrażeń, żeby nie zgadzali się nawet, ale żeby mieli jakieś zdanie na temat tej muzyki. Nie chciałbym nigdy, żebyśmy wylądowali w sytuacji, chociaż to nam pewnie nie grozi, ale nie chciałbym, w której ktoś przychodzi do nas i mówi do ciebie: „ale masz fajne jeansy” albo „super świecące sznurowadła w trampkach”. Po prostu to mnie nie interesuje, interesuje mnie muzyka.

Na koniec mam taką ciekawostkę. Znalazłem na YouTube Wasze nagranie z 2009 r., z lubelskiego deptaku, improwizowane. Co to była za okazja?

Dorota: To był jakiś koncert dla Radia Lublin i nie wiem, jak to się stało, ale postanowiliśmy wystąpić bez instrumentów…

 Piotr: Było jakieś ograniczenie techniczne.

Dorota: A, właśnie tak. I powiedzieliśmy, że utknęły nam ciężarówki ze sprzętem, sprzęt nie dojechał, więc wykonamy to ustnie i każdy zaśpiewał swoją partię. Było wesoło (śmiech).

Piotr: Jeszcze z takich ciekawostek, bo uważam, że jest to jakiś nasz sukces – wydaliśmy tą pierwszą płytę i ona się rozeszła, w tej chwili, już w 700 egzemplarzach. Tak jak się orientuję, jak się wydaje płyty, maksymalnie to 1,5 tysiące, a wiele z nich rozchodzi się w mniejszych ilościach. Wszystko to zrobiliśmy z ręki, bez pomocy jakiegokolwiek dystrybutora.

Zmiany, zmiany. W reprezentacji Anglii Guardiana zastąpił serwis Drowned In Sound, na ławkach trenerskich Szwecji i Szwajcarii panuje póki co wakat. Click the play button icon to listen to individual songs, right-click on the song title to download an mp3, or grab a zip file of the full 36-track compilation through Ge.tt here.

ARGENTINA: Zonaindie

Paula y Los Besos – Bailar

Paula y Los Besos is the new musical adventure of singer, songwriter and poet Paula Trama. The band just released eight songs in the form of two EPs that range from acoustic-punk upbeat tunes to tender folk ballads. Bailar is a cover of T. Rex’s Cosmic Dancer, with Spanish lyrics adapted by Paula herself. You can hear and download both EPs from their Bandcamp page.

AUSTRALIA: Who The Bloody Hell Are They?

Swimming – Triplebrie

Adelaide’s Swimming are sisters Katie and Angie Schilling and friend Sam Reynolds. Triplebrie is the first single from their new record Yes, Tonight. There are plenty of layered vocals and looped sounds on the album, but Swimming’s simple outlook on a capella really does its best in an acoustic setting. The trio also sell tea towels as merchandise, so we can’t really say anything bad about this band right now.

AUSTRIA: Walzerkönig

Fijuka – Behave (From Now On)

First a drum machine, then a Billie Jean-style bassline and finally synthscapes that embed the voice of Fijuka’s Ankathie singing one of the weirdest declarations of love we have ever heard. Fijuka stands for DIY pop with an art school touch. Watch the music video for some Rhönrad wheel action.

BRAZIL: Meio Desligado

FAROFF – Brazilian Star Wars

Can you imagine the Star Wars troopers having fun in a slum in Rio de Janeiro, listening to funk carioca in the summer and surrounded by girls? This is not a new track, but Brazilian Star Wars shows one of the best moments of DJ FAROFF, the name used by Leo Bursztyn, PHD in economics and former guitarist of Brazilian band Móveis Coloniais de Acaju.

CANADA: Quick Before It Melts

Program – Waiting

Program’s wall of sound is not insurmountable but it’s far from an easy climb. It will challenge you to find a familiar foothold (Is it shoegaze? Is it drone-rock? Is it disco or dance?) but ultimately leaves you breathless with its brilliant audacity. It is a mountain you’ll climb over and over again, never once following the same sonic route to its summit.

CHILE: Super 45

Lainus – Montañitas

Lainus is the solo project of Alfredo Ibarra who, after returning from New Zealand, has devoted himself to writing music and rediscovering his country. The Andes is the source of inspiration for his single Montañitas (“Little Mountains”), a catchy electronic pop breeze that links him telepathically to the new pop wave (Passion Pit, Phoenix), the Chilean psychedelic tradition and the now very trendy world music. It’s a taster of his next album, due for release in the second half of the year.

COLOMBIA: El Parlante Amarillo

Lina Patiño – Plena Luz

With roots in classical singing, Lina Patiño has been experimenting with jazz, ballads, R&B and classical music. Proof of this is the endless number of projects of different genres she has participated in. But now, in her solo guise, her range takes her a step further than usual. We invite you to listen to Plena Luz (“Full Light”), produced by Eblis Alvarez (Meridian Brothers), in which Lina’s vocals are confused and intermingled between bambuco and dark experimental pop.

CUBA: suenacubano.com

Adrian Berazaín y Mauricio Figueiral – Por Una Camarera

This month we cover the association of two young artists: Adrián Berazaín and Mauricio Figueiral. Por Una Camarera (“For A Waitress”) is a song in which Cuban rhythms are fused with extraordinary results and will be included in the upcoming releases of both artists separately. Follow these two songwriters closely as they are sure to surprise us with their future output.

DENMARK: All Scandinavian

Lulu Rouge – Grey Heron Man

Five years on from their awesome debut Bless You, electronica legends Lulu Rouge (aka DJs and producers Buda and T.O.M.) released their second full-length, The Song Is In The Drum, at the end of April. If you’re into deep, dark and excellently melancholic dub this is one not to miss. Grey Heron Man, one of three instrumentals, is a MAP exclusive download.

DOMINICAN REPUBLIC: La Casetera

Nelson García – La Bomba

Veteran singer-songwriter Nelson García (formerly known as Nelson Poket) went solo and is now making music under his real name. La Bomba is a rock song with a classic attitude that ticks with new energy and prepares us for his new album release on June 15.

ECUADOR: Plan Arteria

Guanaco – Crónico

After 15 years on the road, Guanaco, one of the most important independent music icons in Ecuador, presents his most ambitious and mature album, Raíz. The record has 16 versatile tracks that blend hip hop with a wide range of urban and Latin sounds. The lyrics of Crónico provide a deep reflection on the use of drugs.

ENGLAND: Drowned In Sound

Ghosting Season – Time Without Question (alternate version)

Ghosting Season are a techno-loving duo from northern England. Until recently, their music was a marriage of glacial post-rock and warm late-night electronica as Worriedaboutsatan. Under their new guise, Gavin Miller and Tom Ragsdale are already readying a second LP of brooding bloops that spiral into something you could call evil party music. This track was featured on our DiS community podcast.

ESTONIA: Rada7.ee

Kannabinõid – Karistus

Kannabinõid are a deafening stoner/doom band from Tallinn. Obviously there are plenty of (Nordic) metal/rock bands but these guys are particularly good. They just received some really good feedback from the international music industry delegates of showcase festival Tallinn Music Week.

FINLAND: Glue

Phenomenal Creature – Perfect Impression

Phenomenal Creature play (mostly) acoustic folk with an intense bluesy feeling, creating songs that are beautifully arranged and decorated with a myriad of little instruments and harmonies. Perfect Impression is the opener of the band’s recently released debut album.

FRANCE: Yet You’re Fired

FAUVE – 4000 ÎLES

[https://dl.dropboxusercontent.com/u/22109319/FAUVE%20-%204000%20%C3%8ELES%20%28France%29.mp3]

FAUVE appeared from nowhere in the French music scene at the end of 2011, and after only a few months and four songs, offered for free, they became what many French critics called “the voice of our generation”. With beautifully crafted instrumentals, marvellous choirs and words that touch and speak to our feelings and soul directly – putting a finger on our many life problems and crises – they deserve to be known all over the world, even if only using spoken word in Molière’s language. Their first EP, Blizzard, is released on May 20.

GERMANY: Coltran

HELMUT – The Tribe

Voice, guitar, loops. More and more artists focus on these instruments to make versatile songs to dream, cry or dance to. HELMUT has the talent to build up a song layer by layer, motif by motif, and then slowly start to variate and deconstruct everything. The live experience of this guy is simply amazing.

GREECE: Mouxlaloulouda

No Clear Mind – Morning Rain In June

No Clear Mind is an unconventional musical experiment that has been evolving constantly from 2004 till now, an open platform of expression, bringing together people who tint everyday inertia, cancelling its discreet yet lingering nature. Borrowing its name from the old neighbourhood of Athens where it was created, Mets, their second album, is a magnificent set awash with texture, atmosphere, strong autobiographical elements, past memories and emotions that provide a hypnotic, surreal soundscape suitable for both day and night dreaming.

INDIA: NH7

Big City Harmonics – Ennio

A former alt-rock band guitarist, Big City Harmonics is Rohan Hastak, a soul-infused, downtempo electronic music producer. Sampling a variety of instruments and vocals, Big City Harmonics offers a fresh take on electronica.

INDONESIA: Deathrockstar

Muchos Libre – Romusa

On Muchos Libre’s press release they declare: “In surf we trash! In stage we wrestle! Give us one show, so we’ll give you the beast!” They’ve perhaps watched too much Mexican wrestling as the two vocalists often grapple on stage during their ferocious live shows.

IRELAND: Harmless Noise

Rachael Boyd – Aim Too High

From playing in side-project math rock and pop bands to her own contemporary, improvised solo efforts, the broad strokes of Rachael Boyd’s taste in music have gifted the Belfast multi-instrumentalist with a keen grasp of melody and timing. Aim Too High is the title track of a new EP, alternative neo-classical pop with enchanting, urgent piano and strings. Freely flowing with ambition, the slight underlying jitter is calmed by a reassuring vocal intercession. It feeds the need for pop sweetness yet still sounds like substantial brainfood.

ITALY: Polaroid

Wildmen – Zero Generation

Wildmen are a garage rock duo from Rome. Guitar, drums and a lot of raw energy. More than a lot. Their debut album is called Haters Gonna Hate and someone wrote that it sounds like a grungier version of Black Lips. Uhm, well, OK. What if we stop talking and just dance to these marvellous and mighty songs? You will have fun, trust me.

JAPAN: Make Believe Melodies

Metoronori – v_v

The boom in bedroom-based music makers in Japan over the past few years has produced a lot of great artists operating on a very DIY level. Tokyo-based Metoronori is one of the latest in this tradition. She makes discombobulated lo-fi pop where every element falls just into place. Her song v_v demonstrates this well – the sounds she makes seemingly out of step with one another, but the whole thing comes together to create an inviting track.

MALTA: Stagedive Malta

Bletchley Park – Calendars

Bletchley Park is an indie/alternative band who draw influences from post-punk and fuse them with dark rhythms and lyrics. In 2010, they released From Bletchley, With Love, a collection of their first works. Last year’s debut album, My Body Fighting, resulted in three nominations at the 2013 Malta Music Awards – Best Album, Best Song for Tight Red Dress and Best Band.

MEXICO: Red Bull Panamérika

Apocalipsis – Jihad

It’s easy to behave in a nihilistic way when you are a Mexico City dweller. With no frills other than being raw as reality can get, Apocalipsis delivers a hybrid that borderlines on the ridge of post-rock, math-rock, hardcore and neocrust, without being too loyal to any of those. Grip zealously to the soundtrack of riots, burning flags and a society on the fringe of collapse… it’s not the Arab spring, nor the Mexican spring. Actually, it’s nothing but part of the Apocalypse.

NETHERLANDS: Subbacultcha!

Spilt Milk – Funeral Blues

For an album which boasts death as its central theme, Spilt Milk’s Funeral Blues is not as morbid a listen as you may think. You may recognise the lyrics as a W.H. Auden poem, used in that harrowing funeral scene from Four Weddings And A Funeral that I’m still getting over. But thanks largely to Brenda Bosma’s beautiful vocals, the Amsterdam quintet does an impressive job of giving a soft yet jangly, folkish spin to what must be some of the saddest lyrics bouncing around.

PERU: SoTB

La Tornado Lost Band – Wake Up

La Tornado Lost Band is a folk/rock/country duo formed by Gabriel De La Piedra and Rodrigo Melgar. Their warm voices and nostalgic guitar sounds create an atmosphere of loneliness and calm. If you like Wilco, Bon Iver or The Replacements, you will love this duo. Wake Up is taken from their debut EP, Pastores On Strike, a collection of six beautiful songs available for free download from Bandcamp.

POLAND: Łukasz Kuśmierz Weblog

How How – Pinkery The Knight

No, this isn’t Animal Collective and we aren’t in 2004. How How is a four-piece from Warsaw who play experimental music. Or, as they describe it, “electroacoustic free pop”. Pinkery The Knight is taken from their latest EP, Knick-Knack.

PORTUGAL: Posso Ouvir Um Disco?

Dear Telephone – That Violin Lesson Sucks

Dear Telephone, whose band name was inspired by a Peter Greenway movie, appeared on MAP in August 2011 with their song Providence, from their first EP. This month they released their debut album Taxi Ballad which continues their path through mildly electronic music ripe for reasoning and wonder, which will please fans of bands like The xx. Dear Telephone is releasing videos for each track on their album, such as this one for That Violin Lesson Sucks.

PUERTO RICO: Puerto Rico Indie

Ikol Santiago – Tampoco Tanto

Having spent his teenage years and part of his adult life living in the United States, Ikol Santiago returned to Puerto Rico in 2004 and quickly became part of the island’s underground hip hop scene. His commanding vocal style – cool yet stern, clear and precise – developed through numerous collaborations with many of the island’s greats. Ikol’s solo debut, Iguacas, named after the critically endangered Puerto Rican parrot, is a deeply personal journey through the MC’s experience growing up and trying to find his footing in life. Tampoco Tanto takes a look at our increasingly desperate society, turning anger and anxiety into something closer to wisdom – and perhaps a bit of hope.

ROMANIA: Babylon Noise

Quantum Drive – Echoes (redone)

Quantum Drive, a project from Cluj, started with two guys who found that a shoegaze/indie/60s-revival approach to music fit them very well. Later on, other friends joined them in this journey. They draw their inspiration from bands such as Deerhunter, The Horrors and Tame Impala, and are definitely an act we’ll keep our ears on.

SCOTLAND: The Pop Cop

Prides – Out Of The Blue

Prides are probably the most talked-about new band in Scotland since CHVRCHES. In fact, one listen to the fiendishly addictive Out Of The Blue – a staggering piece of dynamic pop that proclaims the arrival of a hit-ready proposition – proves the two groups share common ground, with Prides’ debut single informed by current trends for 80s-leaning electro. It is also reminiscent of MGMT hit Kids, with its distorted, organy synth sound.

SOUTH AFRICA: Musical Mover & Shaker!

Beast – Smoke Swig Swear

New supergroup Beast consists of some of the most well-known members from various bands in South Africa. The band’s raw, organic sound has captivated audiences and their ‘no boundaries’ ethos is reflected in their honest rock ‘n’ roll that is best played at high volume.

SOUTH KOREA: Korean Indie

Gage – Your Night

Gage is a band featuring members from heavy rock MAP alumni Apollo 18 and The Quip. A complete contrast to the music of those two groups, however, this quintet has a much more acoustic orientation, playing on current trends in Korean music while still creating an original sound. Your Night is taken from Gage’s recent self-released and self-titled EP and is a new take on the sort of melodies Apollo 18′s Kim Daeinn would create under the alias Jelly Boy.

TURKEY: WEARTBEAT

The Free Licks – Hang On

The Free Licks are getting ready to share their Exit Plan EP, which is inspired by the best variations of rock music since the 70s. Although The Free Licks could be categorised as an alt-rock band, its members’ varied styles and influences make it much more than that.

UNITED STATES: We Listen For You

Carousel Beach – Ayahuasca

Carousel Beach’s impressive self-titled debut runs the gambit of genres as folk bleeds into a 90s rock sensibility, which moves into piano ballads and then makes a turn with grandiose harmonies that bounce around tribal percussion lines. A satisfying listen for anyone and everyone.

VENEZUELA: Música y Más

Andreazulado – Alto

Andreazulado is one of the most prominent rock bands in the Venezuelan indie scene. The trio have toured Argentina, Spain, Colombia and the United States and now they are preparing for the release of their fourth album, Apolo, from which first single Alto is taken.

Fot. Borys Bodetko

Życie Rebeki przyśpieszało parokrotnie. Pierwszy raz parę lat temu, gdy do solowego projektu Iwony Skwarek dołączył Bartek Szczęsny. Potem w momencie zasilenia przez duet szeregów wytwórni grupy KAMP!, Brennnessel Records, i promocji na Starym Kontynencie, jaką zapewniło poznaniakom portugalskie Discotexas. Teraz jednak tempo będzie największe, a stawka wyjątkowa – Rebeka właśnie wydaje swój debiutancki longplay, „Helladę”.

Zamienilibyście życie w Poznaniu na życie w Lizbonie?

Iwona: Gdybym mogła przenieść wszystkich przyjaciół i rodzinę tam, to myślę, że może podjęłabym taką decyzję. Uważam jednak, że mówienie po polsku i polski kontekst jest ważny. Nigdy nie myślałam o przeprowadzce.

Bartek: Mimo wszystko czuję się w tym „niedoskonałym” kraju jak u siebie. Co ciekawe, Louis, czyli Moullinex, także bardzo narzekał na politykę w Portugalii (śmiech).

Zadałem to pytanie w nawiązaniu oczywiście do wytwórni Discotexas, która swoją siedzibę ma w tym mieście. Z perspektywy czasu, co dała Wam ta współpraca?

Bartek: Na pewno utwierdzenie, że nie robimy muzyki dla ludzi z własnego podwórka, lecz coś bardziej uniwersalnego.

Iwona: Kontakt z producentami, którzy wiele nas nauczyli. I przede wszystkim rozpromowanie „Stars” i Rebeki.

Bartek: Dała nam poczucie, że możemy stanąć ramię w ramię z resztą Europy.

Iwona: Dzięki nim zagraliśmy też koncerty w Lizbonie i Porto, i zobaczyliśmy reakcję publiki, bo okazało się, że ludzie znają „Stars” i śpiewają razem z nami.

Bartek: No i oczywiście poznaliśmy wspaniałych ludzi! Mam tu na myśli całą ekipę Discotexas.

Iwona: Jest świetna. Mówią o sobie „familia”.

Czy na singlu „Stars” Wasza współpraca z Discotexas się skończyła, czy może należy się czegoś większego spodziewać jeszcze w przyszłości? Bo debiutancki krążek ukaże się nakładem rodzimego Brennnessel Records.

Iwona: Można się spodziewać drugiego singla, który wyjdzie zaraz po płycie. Zawierać będzie wersję Mirror People (portugalskiego producenta z Discotexas – przyp. mój) i naszą piosenki „Nothing To Give”.

Iwona, przed naszym wywiadem mówiłaś mi, że dzisiaj przed Wami posiedzenie w studiu aż do północy. Ale płyta lada moment trafi do sklepów – możecie zdradzić, co jeszcze wymaga tak czasochłonnej pracy?

Iwona: Przygotowanie live’u. Chcemy go odświeżyć i wzbogacić o nowe piosenki oraz rozwiązania. Mamy 12-ego maja koncert w Cudzie nad Wisła, zostały więc 3 dni, a 16-ego przedpremierę albumu, i chcemy już tam zagrać piosenki z płyty. Oczywiście dużo materiału już graliśmy, ale cięgle byliśmy z czegoś niezadowoleni, teraz chcemy wreszcie to poprawić.

Bartek: Przede wszystkim po tych dwóch latach graniach mamy dużo przemyśleń, obserwacji. Jesteśmy bardzo autokrytyczni i chcemy po prostu poprawić nasz występ. Trochę technicznych aspektów trzeba zmodyfikować, ale i jest kilka koncepcji, o których rozmawialiśmy po koncertach, a których dotychczas nie zdołaliśmy z różnych względów wprowadzić.

Iwona: Zabawne, że znaleźliśmy czas wczoraj i przedwczoraj, by pobiec na dwa koncerty – UL/KR i Anthony’ego Chorale.

Odejdziecie od minimalizmu, z którego byliście znani, jeśli chodzi o występy na żywo?

Bartek: To na pewno nie będzie odejście. Nie planujemy rewolucji w tej materii. Raczej delikatną ewolucję. Staramy się podnieść jakość tego, co było, ale też oczywiście wprowadzić nowe utwory.

Iwona: Jest nas dwoje, nie chcemy grać z playbacku (śmiech).

Bartek: Cały czas walczymy z tym, aby mieć jak największą kontrolę nad dźwiękiem na scenie.

Iwona: Kontrolować ekspresję muzyczną, a zarazem podnieść poziom partii i sprawić, by mimo minimalizmu utwory lepiej płynęły.

Bartek: Aby dać sobie szansę na jak największą ekspresję.

Łatwiej się Wam dogadać w studiu nagraniowym czy w życiu osobistym?

Iwona: Chyba osobistym (śmiech).

Bartek: Łatwiej się gada nie o muzyce (śmiech).

Iwona: W studiu dużo się kłócimy, tak mi się wydaje. Ale też i zgadzamy. Jest sinusoidalnie.

Bartek: No. Starcia są dobre. Dzięki temu dbamy o poziom.

Iwona: Czasem jestem zaskoczona. Przyniosłam kiedyś pomysł i byłam pewna, że Bartek powie, że to jest shit. A on był zachwycony. Mimo że znamy się już długo, zaskakujemy się. Tak myślę.

Bartek: Tak jest.

Czyli nie wymieniacie swojego partnera muzycznego na żadnego innego na świecie, gdyby była taka możliwość, jak kiedyś podpuszczałem Paulę i Karola w wywiadzie (śmiech). Ale czy może planujecie, jak oni, rozbudować zespół o nowe osoby?

Iwona: Rozmawialiśmy o tym wczoraj. Myślę, że mamy bardzo specyficzną energię i nowa osoba mogłaby coś wnieść, ale też mogłaby zniszczyć misternie zbudowaną sieć. Myśleliśmy o kimś na występy na żywo, ale jednak jest coś magicznego w naszej dwójce. Do tego od początku bardzo mi się podobało podejście Bartka. Wiele osób podchodziło do mnie po koncercie, kiedy jeszcze grałam sama, i mówiło: „zrobię Ci podkład”. A Bartek chciał pracować razem ze mną.

Bartek: Wierzę, że najlepsza muzyka powstaje z kolaboracji. A kolaboracja wymaga też odpowiedniego dobrania osób. Myślę, że jesteśmy dobrym duetem. Nie wszystko przychodzi łatwo i prosto, są czasami nerwy i te starcia, o których wspominaliśmy, ale mam nadzieję, że to potem pozytywnie odbija się w muzyce.

Iwona: Już kiedyś to mówiłam podczas któregoś wywiadu – wydaje mi się, że umiemy pobłądzić, i to mi się podoba, że to jest szukanie piosenek jakby leżały gdzieś nieodkryte, a nie „robię bicik, a Ty Iwonka zaśpiewaj”.

Bartek: Najważniejsze jest też to, że mamy oboje dużo satysfakcji z tej współpracy. Mam nadzieję, Iwono (śmiech).

Iwona: (śmiech) No mamy. Jak już skończymy utwór, to ja się zachwycam i cieszę. Ale są momenty, kiedy idziemy jak przez wielką pustynię.

Bartek: Bez wody (śmiech).

Iwona: Wtedy ja mówię: „nigdy tego nie zrobimy”, a Bartek mówi: „co nie zrobimy, jak zrobimy” (śmiech Bartka).

Jakie emocje towarzyszą Wam przed wydaniem na świat Waszego bądź co bądź pierwszego muzycznego dziecka?

Iwona: Myślę, że nadzieja i strach, co to będzie. Zastanawiam się, jak ludzie przyjmą ten krążek.

Bartek: Ja potrzebowałem na pewno kilku dni w lesie, na majówce, aby w ogóle zacząć się z tego wszystkiego cieszyć, byłem tak przemęczony… Nie wiem czemu, ale akurat ja mam przeczucie, że krążek będzie dobrze przyjęty, zgaduję, że ludzie nie będą zawiedzeni.

Iwona: Bardziej myślę o tym, że ma mroczne momenty. I „Stars”, i „Melancholia” to najbardziej popowe numery.

Bartek: Myślę, że to jest kawał dobrej płyty i że reszta numerów, czy mroczne czy nie, również się przyjmie.

Iwona: Reszta jest inna, staraliśmy się robić piosenki, ale bardziej poszukać brzmień i ciekawych rozwiązań.

Bartek: Jak tylko sobie przypominam ciarki, jakie miałem, gdy powstawała ta płyta, to się uspokajam i cieszę, że to zostało zarejestrowane.

Iwona: Mi się ta płyta podoba. I jestem zadowolona ze wszystkiego, prócz jednej piosenki, która Bartkowi się bardzo podoba (śmiech), więc ją zostawiliśmy.

Bartek: „Knife In Heart”? Lubię, zdecydowanie (śmiech).

Iwona: Tak, „Knife”. Jest nawet numer, który Bartek zaśpiewał ze mną cały unisono.

Bartek: Trzy dni wstydziłem się przyznać, że to zrobiłem (śmiech).

Iwona: A mi się od razu spodobało. I właśnie to jest to zaskoczenie.

Warto posłuchać „Hellady”, bo…

Iwona: Wydaje mi się, że ta płyta pulsuje życiem, emocjami, wzruszeniami. Że warto w nią wejść, bo przenosi gdzieś. Przemienia.

Bartek: Bo są tam oceany emocji. Bo nie jest próbą podrobienia czegoś, tylko stworzenia czegoś nowego i określenia istoty Rebeki.

Koncertują na zasadzie ekskluzywności, bardzo rzadko. Ku zdumieniu myślę wielu, niedługo po nagraniu przebojowego singla, pozbyli się go kompletując tracklistę debiutanckiego w barwach Wytwórni Krajowej albumu „Nawyki/Kolizje”. W ogóle na pierwszej „sklepowej” płycie zespołu Milcz Serce ciężko znaleźć radio friendly utwór, choć wpadających w ucho motywów tu pełno, a źródła zbliżone do grupy z Mysłowic wspominają o ich niepokornej naturze. Czyli że raczej utrudnią sobie (artystyczne) życie, niż je ułatwią. Zresztą w oficjalnej notce nie znajdziecie słowa o tym, że pochodzą z miasta wiadomego bandu. Zebrane na płycie instrumentarium (m.in. akordeon, mandolina, saksofon) to nie jest typowe menu rodzimego odbiorcy niezalu, a gdy dodać do tego teksty będące miejską poezją, robi się gęsto. Ale oni nie istnieją poza polskim kontekstem, a wersy napisane przez Barta Björna to, podkreślam jeszcze raz, nie po prostu słowa piosenek, a raczej rzecz z półki z tomikiem wierszy, szczęśliwie jednak bez nadęcia czy bełkotliwości. Czasem dosadne, czasem urzekające (nie pamiętam tak fenomenalnego storytellingu w rodzimej alternatywie, jak ten z „22.22”). Narracja longplaya jest pospieszna, neurotyczna niemal – pierwsze utwory prują bez przerw pomiędzy kolejnymi indeksami tracklisty, w dodatku stylistycznie i nastrojowo od ściany do ściany. Choć głównie molowo. Żeby było śmieszniej, „Nawyki/Kolizje” ukazały się 14 lutego – serce z gorzkiej czekolady na walentynki, wszystkiego dobrego! No i tak się składa, zbierając to wszystko do kupy, że ci profesjonalni, doświadczeni artyści, nagrali być może płytę numer jeden w polskiej muzyce w 2013 roku.

http://instagram.com/kampmusik

I jeszcze trochę, skoro koncertowa pojemność Palladium wynosi 1500 osób, a bilety na występ KAMP! zostały wyprzedane. Tym samym 13 kwietnia 2013 r. zakreślamy czerwonym kółeczkiem w kalendarzu – przypominacie sobie, by jakiś inny polski zespół wywodzący się kręgów niezależnych przekroczył wcześniej barierę 1k?

To oczywiście nie tytuł sponsorujący blogonotkę o neoliberalnych rozważaniach na temat współczesnego rynku muzycznego, ale nazwa popularnej konferencji, której siódma już edycja odbędzie się w najbliższy weekend (tj. 19-20.04) w Warszawie, w klubie Sztuki&Sztuczki. Pierwszego dnia głos zabiorę i ja, podczas panelu Polska prasa muzyczna. O kondycji dziennikarstwa muzycznego – razem z Borysem Dejnarowiczem (Porcys, T-Mobile Music), Michałem Wieczorkiem (Uwolnij muzykę!, Electric Nights) i Iloną Rosiak („Rynek Muzyczny”), a dyskusję poprowadzi Andżelika Kaczorowska ze Screenagers czy kiedyś Niezala Codziennego. Co jeszcze, poza naszą debatą, polecam z tego eventu? Na pewno będę chciał zobaczyć, co do powiedzenia w temacie Kręta droga do sukcesu. O tym jak skutecznie wypromować swój zespół będą mieli przedstawiciele polskich wytwórni i grup, w tym (było, nie było) mój krajan Kuba Sikora z Crab Invasion. O tym czy serwisy streamingowe podbiją serca Polaków dywagować będą osoby z WiMPa, Spotify, Muzo i Independent Digital, niestety ominą mnie rozważania m.in. Bartka Chacińskiego O założeniach projektu ustawy o otwartych zasobach publicznych. Drugiego dnia dobrze będzie posłuchać starych (i nowych) mniej lub bardziej znajomych – O tym jak niezależne labele radzą sobie z konkurencją możnych gigantów opowiedzą Robert Przyszlak z Thin Man Records, Tytus z Asfalt Records, Groh (U Know Me) oraz Paweł Szamburski z Lado ABC, a O tym jak zorganizować dobry koncert - reprezentanci Powiększenia, Sztuk&Sztuczek, STX Jamboree oraz Mada Music. Fajnie byłoby oddać hołd Janowi Kantemu Pawluśkiewiczowi za czasy Anawa czy posłuchać Mikołaja Trzaski, ale na ostatnie dwa panele („filmowe”) już się nie załapię, choć rzecz jasna serdecznie Wam je polecam. Jak i wydarzenia muzyczne towarzyszące konferencji (z naciskiem na piątkowy koncert Kapelanki) i zabieranie podczas niej głosu. Do zobaczenia!

P.S. Pełny program konferencji znajdziecie pod tym adresem.

Click the play button icon to listen to individual songs, right-click on the song title to download an mp3, or grab a zip file of the full 37-track compilation through Ge.tt here.

ARGENTINA: Zonaindie
Fotos Del Otoño – Diario De Hoy

For those of you living in the southern hemisphere like us, autumn is already here. So we figured it’s the perfect season for playing Superposición, the third album by Fotos Del Otoño, a band with a pop acoustic vibe and introspective lyrics. Diario de Hoy is our selected track from this record, but you can download the whole thing from Bandcamp.

AUSTRALIA: Who The Bloody Hell Are They?

Willow Beats – Alchemy

Electronic music in Australia has never burned brighter. Melbourne’s Willow Beats are Narayana Johnson and Kalyani Ellis, an uncle-niece duo who are leading the fort of this country’s best electronic producers right now. Fans of Mount Kimbie and Flume will gravitate to Alchemy fast. Willow Beats definitely have something beyond a magic touch. This is complex, spectral electronica at its best.

AUSTRIA: Walzerkönig

Francis International Airport – The Right Ones

It is no overstatement to say that Francis International Airport are Austria’s most relevant band with an international appeal. With their 2010 album In The Woods, they took the local indie community by storm and made quite an impression at festivals such as Eurosonic and Primavera. Three years later, additional e-drums and synths contribute to the more electronic sound of its equally great successor Cache.

BRAZIL: Meio Desligado

Bambas Dois – World Cry

Bambas Dois, the project created by musical producer BiD (who has worked with artists such as Nação Zumbi and Seu Jorge), reunites a great ensemble to experiment with a mix of Brazilian and Jamaican sounds.

CANADA: Quick Before It Melts

Lake Names – The Ostrich

If their first EP, 2011′s Echo, was “music to make breakfast to” then Lake Names’ latest release is the soundtrack to a picnic lunch on the beach. The Nova Scotia band’s Folly EP tastes like salt water spray and sunshine, and makes me long for a fix of vitamin D. My favourite so far is The Ostrich, but you can’t go wrong with any of these four songs of sparkling reverby pop, available as a free download from Bandcamp.

CHILE: Super 45

Cadenasso – La Puerta

Filipe Cadenasso, frontman of established independent band Matorral, started his parallel solo career a few years ago. He moves away from Matorral’s rock sound to show a quieter and intimate side. Un Ejercicio is Cadenasso’s second studio album, and it sounds like we were with him in the same studio. First single La Puetra, with vocals from Bernadita Martinez, manages to give a sense of closure at times.

COLOMBIA: El Parlante Amarillo

Globos De Aire – El Mar Es Nuestro

Juan Carlos Torres is the driving force behind Bogotá’s Globos De Aire, whose music has elements of shoegaze, post-rock and electronica. This year they released their second album El Día y La Noche (“Day And Night”), a concept record based on duality. El Mar Es Nuestro is taken from the disc’s Day side.

CUBA: suenacubano.com

Qva Libre – 2012

An exquisite fusion to which no one can resist dancing. Witty lyrics that speak of the enjoyment of life and the intensity with which we live every second because we never know when it will end. Qva Libre focus on mixing genres such as funk, reggae, rock and hip hop to the rhythm of Cuban music. They have a very distinctive visual style and energetic stage projection.

DENMARK: All Scandinavian

The New Spring – Final Day

The New Spring, aka singer-songwriter Bastian Kallesøe, will release his second album Secret Armor in Europe and Japan on April 29. First single Who Do You Love? has been out for a while and here’s the MAP exclusive Final Day, three minutes of the Dane’s beautiful songwriting that is sure to move.

DOMINICAN REPUBLIC: La Casetera

Belachao – Sábanas Blancas

Belachao is an acoustic/folk band that just released their first album. Sábanas Blancas is a sample of how elegant their tunes can be, taking you back to simpler times where we could fall in love with our significant other with just a guitar and their voice.

ECUADOR: Plan Arteria

Alkaloides – Ella Viene Del Futuro

Alkaloides is a space-punk-garage band from the independent music scene of Quito. Their first single, Ella Viene Del Futuro, is a warm piece of music that invites you to dance wildly to the rhythm of the beats. The band has been honing their sound for four years and recently participated in a contest to create a short film about the region’s independent music scene for the Sundance London film and music festival.

ENGLAND: The Guardian Music Blog

Tiny Dancer – Who Am I?

Tiny Dancer is an 18-year-old from Sheffield who sounds as though she has been beamed in from 1978 – her voice is quirky, hiccupy, like Gwen Stefani doing an impression of Lene Lovich doing an impression of Kate Bush. Her song Who Am I? is catchy indie-pop with world music elements that could equally be chanted by schoolkids, footie fans and tribespeople from far-flung continents. The fact that she has Wayne Wilkins – who has written and produced hits for Beyoncé, Cheryl Cole, Natasha Bedingfield and Jordin Sparks – on her side augurs very well indeed.

ESTONIA: Rada7.ee

Winny Puhh – Meiecundimees Üks Korsakov Läks Eile Lätti

Swallow your coffee before listening. And especially before watching this video. This is Winny Puhh, a highly theatrical Seto punk band, performing their song Meiecundimees Üks Korsakov Läks Eile Lätti on Eesti Laul 2013, the semi-finals for the Estonian slot in the Eurovision Song Contest. Although they weren’t selected, something tells me they’re going to be THE band that everyone remembers this year.

FINLAND: Glue

Black Lizard – Love Is A Lie

Psychedelic, hypnotic, raw, fuzz, proto-punk, noise, primitive… those are the words being used to describe Black Lizard’s music. Mentored by Anton Newcombe of The Brian Jonestown Massacre, Black Lizard have just released their debut album and it is a fantastic work of contemporary psych-rock. Love Is A Lie is its first single.

FRANCE: Yet You’re Fired

Hyphen Hyphen – Baby Baby Sweet Sweet

Hyphen Hyphen is Santa, Line, Puss and Zak – four 21-year-old rock’n'roll magicians who draw diverse influences, from Phoenix to Klaxons, from Late Of The Pier to Metronomy. Known for their incredible energy which has bewitched many venues throughout France (100+ shows last year), they’re the latest electro-pop buzz band in the country, and one you don’t want to miss.

GERMANY: Coltran

Dobré – Caramel

Sometimes, if you don’t hear an artist for three years they tend to be gone. Dobré, who were first featured in MAP in December 2009, are now based in London. They have changed their musical approach a bit, with the addition of more electronics. But they still have the classy vocals, grungy guitars and modern electronic soundscaping. Good job growing up, Dobré!

INDIA: NH7

Frame/Frame – Rogue

Frame/Frame is Nikhil Kaul, a producer from New Delhi. Kaul’s songs cover a wide soundscape of electronic music (synth-driven tech to sample-laden post-dubstep) and he is a fine example of the current crop of electronic producers mushrooming in bedrooms across the country.

INDONESIA: Deathrockstar

Afternoon Talk – Island

Bandar Lampung band Afternoon Talk make beautiful music recorded in their bedroom. While most bands in the city play cheesy pop, Osa, Sofia and Ridwan write even cheesier love songs in English but with much better music arrangements. Check out their free self-titled EP.

IRELAND: Harmless Noise

Lumigraph – Tampa Awaits

Although Ireland’s electronic music scene is always busy with the assorted output of its many artists, Lumigraph is the most interesting new name to emerge in 2013. Appearing seemingly from nowhere with a few tantalising clips, the quality on display suggests intense levels of experimental deliberation prevented this individual from releasing anything that sounded amateur. The result is expansive, progressive construction, as heard in Tampa Awaits, an attractive and engrossing genre-blurred track straddling the divide between house and techno. The full album, Nautically Inclined, is out now on Opal Tapes.

ITALY: Polaroid

The Clever Square – February Is A Lie

Classic indie-rock inspired by Guided By Voices, Pavement, The Lemonheads, Neutral Milk Hotel and Dinosaur Jr. You think it’s obvious and predictable? I just wish we had more young kids with taste, talent and passion like this down here in Italy.

JAPAN: Make Believe Melodies

CRUNCH – Mori No Naka

Nagoya rock outfit CRUNCH write on their SoundCloud page that new song Mori No Naka is inspired by the Radiohead track Jigsaw Falling Into Place. The influence can definitely be heard in the driving tempo of the song, but CRUNCH add in plenty of personal touches to make it all their own. Check out the vocals, delivered in a more relaxed manner before they pick up ever so slightly in intensity come the chorus. Plus, the imagery of the lyrics (translated via the artist link) are fantastical.

MALTA: Stagedive Malta

Cygna – Little Wooden People

By creating organic atmospheres, Cygna’s music warms spaces with its sound journeys. Cygna manages to be simultaneously innovative, experimental and conservative – and the result is a multi-layered mix of real ethnic, classical instruments and electronics that bear indisputable connections to the ambient and progressive music pioneers of the 70s. Little Wooden People is taken from his debut album Opus Eva.

MEXICO: Red Bull Panamérika

Martin Thulin – Glued To The Chair

Martin Thulin’s story is quite peculiar: a Swede who has being living in Mexico City for the past 19 years; forms a post-punk band called Los Fancy Free that sets ablaze the local scene with his ironic twists and bare-chested stage divings; after four albums Los Fancy Free go into hiatus and Martin takes time to delve into his psyche; titles his first solo effort I Rather Be Transparent Than A Shadow In The Dark, a work conceived with a structure similar to David Bowie’s Heroes.

NETHERLANDS: Subbacultcha!

Vakantie – Schaafijs

Sharing the same breeding grounds as Earth Control, Dutch duo Vakantie have slowly emerged out of the art academy scene with their electronic noodling and keen sense for making improvised beats that’ll put a smile on the face of the toughest of crowds. With their new Samling double CD release Fotonen, it’s clear these guys are as versatile as they are productive. Hypnotic mantras of synthesizer sounds ranging from subdued soundscapes to meditative forms of gabber, Vakantie’s music is what you might expect to hear if you put Mouse On Mars and Black Dice together in a studio on some tropical island. Sometimes challenging but always fun.

PERU: SoTB

Oscilador – Colisión

Oscilador are a three-piece from Lima formed by singer/guitarist Alonso Regalado, drummer Marco Castillo and bassist Adrian Ortiz. The band have been making music for a long time, but only this year released their debut album Los Ultimos, available for free download from Bandcamp. It’s a masterful example of indie-rock containing exciting songs such as Colisión.

POLAND: Łukasz Kuśmierz Weblog

Ifi Ude – ArkTika

It’s hard to find a better place than MAP to introduce half-Polish, half-Nigerian singer-songwriter Ifi Ude, whose songs combine electronic beats with Polish folklore and African energy. Stunning track ArkTika is the third single from her debut album, which she’s currently finishing.

PORTUGAL: Posso Ouvir Um Disco?

Plaza – High On Stereo

Plaza are Quico Serrano and brothers Paulo and Simão Praça. They have been together since 2003 and their sound will please fans of intelligent electro-pop. Pop song High On Stereo, the introductory single to their 2013 album, could be an enormous hit anywhere in the world. The video was directed by João Rei Lima.

PUERTO RICO: Puerto Rico Indie

Recluso – Praseodimio

Puerto Rico’s great masked hope, Recluso, is one of the most prolific figures in the island’s hip hop underground. Known for short songs with precise rhymes – as well keeping his true identity secret, hidden behind a black ‘luchador’ mask – the MC began concentrating on his beat production on last year’s Tabla Periódica Vol. 1. The instrumental project matched elements of the periodic table to smartly produced and memorable beats. Praseodimio is one of our favorite cuts from Tabla Periódica Vol. 2, which drops later this month.

ROMANIA: Babylon Noise

Rubik’s Cube – Over The Mountain

Rubik’s Cube are a rock trio based in Timisoara. Even if the melodies are reminiscent of Blur, they experiment with the basic pop-rock song structure, transforming and evolving it in creative ways. It is like experiencing pop through a kaleidoscope.

RUSSIA: Big Echo

On-The-Go – Deception

Dreamy indie-pop band On-The-Go has already stormed Russia with their album November, which will get a worldwide release later this year. They remind me of Swedish and Danish pop groups as well as Wild Beasts. Yura Makarychev’s melodic songwriting is full of charm – I guess that’s the kindest Russian export in years.

SCOTLAND: The Pop Cop

Father Sculptor – Sault

Every article written about Father Sculptor has mentioned their eerie similarity to The Smiths. While the evidence is irrefutable, it would be travesty if it overshadowed the Glasgow band’s many atypical traits. Father Sculptor manage to be highly prolific in their output without sacrificing quality control. They strike the perfect balance of being wilfully mysterious but approachable thanks to a laudable DIY ethic. They’ve just released their potentially fame-making Faith & Violence EP but previous release VI, a compilation of their 2012 singles, is every bit as essential.

SOUTH KOREA: Korean Indie

Rainbow99 – Walk

Rainbow99 is perhaps best known through his work as a producer and music director, but followers of MAP will have already heard him as the atmosphere maker of SiwaRainbow. In late March he released his aptly-titled second solo album Dream Pop, treating listeners to plenty of dreamy electronica. Walk is a bright tune, a perfect soundtrack to a sunny spring day.

SPAIN: Musikorner

Jose Luis Algar – Dame

Jose Luis Algar is a 23-year-old singer-songwriter from Barcelona. After releasing a self-produced demo, recorded in his room, he is now ready to bring out his first LP with Music Bus, his new label. He sings about love and tries to keep it simple and beautiful.

SWEDEN: Ja Ja Ja

Tiger Forest Cat – Everybody’s Running

Tiger Forest Cat is the promising dream-pop project of Filip Sundberg from seven-piece pop/rock group Syket (also well worth checking out). Over the past two years, in between gigs and studio sessions with his main hang, he has been writing and recording his debut album, Affairs Of The Heart. Everybody’s Running, out now via Nomethod Records, is its first and very beautiful single.

TURKEY: WEARTBEAT

Sami Baha – Swan

Sami Baha is one of the most creative and inspirational producers in Istanbul’s electronic music scene. When he’s making his music, he feeds on disco and R&B rhythms of Dirty South. After mind-blowing shows and countless releases, we’re finally about to hear his debut record soon.

UNITED STATES: We Listen For You

Radical Dads – Mountain Town

New York’s Radical Dads pack their tracks with blistering guitars, drums that feel like they’re about to break and a female vocalist with the talent to soar above the aggressive backing melodies. Mountain Town is one of the best pure rock songs of the year and proves that music about to fly off the handle can also be highly intelligent.

VENEZUELA: Música y Más

Americania – Estoy Afuera, Sal

Americania have just released their second studio album La Fiesta Del Rey Drama, which can be downloaded for free from their website. The promo single Estoy Afuera, Sal tells the surreal story of a house that won’t let out one of the band members to meet his girlfriend. Its video had more than 20,000 views on YouTube in its first week.

Rodzima dyskusja wokół trzeciej studyjnej płyty Justina Timberlake’a „The 20/20 Experience” poszła w przewidywalną stronę. Gdy na serwisach niezależnych zaczęły pączkować przychylne oceny, spotkały się one z burzliwą ripostą ze strony czytelników – raz wyrażali oni zdziwienie (poniekąd dające się zrozumieć) faktem, iż dane medium w ogóle zajmuje się recenzowaniem Timberlake’a, częściej jednak komentarze przybierały kąśliwy, agresywny, a niekiedy nawet wulgarny charakter. Czy z popu może pochodzić cokolwiek dobrego? Przecież to nie jest muzyka na poważnie, a skoro tak, to dany jej wytwór, np. konkretny krążek, jest z pewnością słaby, co z kolei upoważnia do zdyskredytowania samego autora (fałszywy = kiepski = głupi). Pokusa wcale nie mniejszej zajadłości towarzyszyła także obrońcom „The 20/20 Experience”. Jeśli problemem jest dla ciebie lubienie czegoś co nosi etykietę „pop”, to wiadomo – przestarzałe podejście, rockizm, ciemnogród. W tej całej burzy prawie nikt nie zadał podstawowego pytania: czy ta płyta jest dobra?

Przeświadczenie o tym, że artysta kojarzony ze światem popkultury nie może nagrać czegoś na poziomie, więcej – czegoś, co w y p a d a mi lubić, jest tak głęboko zakorzenione w polskiej (pod)świadomości, jak socjalne oczekiwania rodaków (państwo ma mi zapewnić bezpłatną edukację, służbę zdrowia, emeryturę, zabezpieczyć stanowisko pracy itp.). Za tym idzie zaraz cały system wyparcia wytworów „fałszywego popu” – w opozycji rzecz jasna do „prawdziwej”, czyli „lepszej”, muzyki gitarowej czy hip-hopu. Nie chcę w tym miejscu przeprowadzać wnikliwych studiów nad mentalnością rodzimego słuchacza i np. dociekać, na ile na taki sposób postrzegania rzeczywistości wpłynął fakt, iż jednym z nośników prawdy w zakłamanym systemie PRL-u były piosenki rockowe. Bo paradoks polega na tym, że złote dziecko, a teraz już dorosły mężczyzna, tego zepsutego i komercyjnego popu nagrał rzecz na ciekawszym i ambitniejszym artystycznie poziomie niż niejeden niezalowiec (czyt. ten lepszy) ze Sceny Leśnej katowickiego OFF-a.

Gdyby wystudzić emocje, krytycy „The 20/20 Experience”, czy ściśle rzecz biorąc – samej postaci Justina Timberlake’a, odnotowaliby, skąd wzięły się zachwyty recenzentów. Zauważyliby, że to płyta faktycznie szalenie ambitna jak na świat muzyki częściej (przyznajmy) prostych środków wyrazu. Że średnia długość kompozycji na tym longplayu wynosi 7 minut, a w ich obrębie zmieniają się dźwiękowe tematy. Że to jego najrówniejsza płyta. Że pochodzący z Memphis artysta zrezygnował z modelu dwa, trzy zabójczo chwytliwe single ciągnące resztę stawki na rzecz zatopienia się w bardziej skomplikowany songwriting. Że złożył na niej hołd amerykańskiej popkulturze in extenso – to nie tylko już timberlake’owy pop i hip-hop, ale i soul, klasyczny funk, a nawet muzyka poważna („Tunnel Vision”) i hollywoodzki rozmach rodem z gali rozdania Oscarów (zwróćcie uwagę nie tylko na smoking i fryzurę Justina, ale i skrzące się blichtrem smyki w „Pusher Love Girl” czy otwierające fanfary w „Suit & Tie”). Że to niezwykle sensualistyczny krążek, i nie chodzi wyłącznie o zmysłowość kojarzoną zwykle z męsko-damską relacją, „Let The Groove Get In” i końcówka „Don’t Hold The Wall” to przecież właściwie podkłady taneczne. Że nawet fani alternatywy znajdą tu coś dla siebie – juniorboysowe „Strawberry Bubblegum” najlepszym tego przykładem. Że to szalenie osobista płyta, właściwie list miłosny, więc nawet jeśli takie „Mirrors” muzycznie odkurza czasy prosperity boysbandów, to tekstowo, biorąc także pod uwagę „The 20/20 Experience” jako całość, nie można pozostać nieporuszonym. Że te 70 minut świetnych dźwięków doczeka się jeszcze w tym roku swojej drugiej części.

Czy jedna z głównych postaci popu „mogła” nagrać bardzo dobrą płytę? W tym roku nie słyszałem lepszej.

Fot.FreeDigitalPhotos.net

W naszym kraju co jakiś czas jak bumerang powraca dyskusja o budżetowym finansowaniu kultury. W Lublinie wybrzmiała ostatnio dalszym echem przy okazji sporu na linii artyści-rada miasta wokół okładki biuletynu informacyjnego „ZOOM”, z kolei w Poznaniu głośno było o wypowiedzi dyrektor Teatru Ósmego Dnia, Ewy Wójciak, odnośnie wyboru kardynała Bergoglio na papieża i reakcji na jej słowa lokalnych polityków. Zazwyczaj polemika bardzo szybko schodzi z poziomu argumentów na poziom emocji, a nawet szantażu emocjonalnego, stając się coraz bardziej kuriozalną (w oficjalnym stanowisku Centrum Kultury w Lublinie czytamy: „przyjęciem tego stanowiska, w którym domagacie się powstrzymania >>finansowania z budżetu miasta dzieł i imprez uderzających w dobre obyczaje, lub promujących skandaliczne treści<< niszczycie wizerunek naszego miasta, jako miasta kultury” – zaznaczenie moje; etymolodzy mogli się uśmiechnąć). Równie doskwierające, co poziom takiej „debaty”, jest traktowanie przez obie zresztą ze stron jako aksjomatu i przejście nad nim do dalszego etapu „działań wojennych” twierdzenia jakoby kultura nie mogła istnieć bez finansowego wsparcia samorządów, państwa lub Unii Europejskiej. Nie jest to prawdą. W Polsce funkcjonują, mają się dobrze takie zjawiska jak agencja koncertowa Alter Art, klub 1500m2, portal T-Mobile Music, wytwórnia Thin Man Records czy serwis streamingowy Spotify. Wszystkie kręcące się dzięki prywatnemu kapitałowi, i jakoś nikomu nie przychodzi do głowy, by zakwestionować fakt ich egzystowania.

Gdy rozchodzi się o publiczne środki, trzeba pamiętać o jednym. Państwo, a co za tym idzie, także budżetowy artysta, ma dokładnie tyle pieniędzy, ile zabierze Tobie, mi z portfela za pomocą aparatu przymusu (podatków). Łatwo w tym miejscu o konstatację, iż gdyby nie zabierało lub zabierało mniej, dany obywatel mógłby chcieć tę część swoich dochodów przekazać d o b r o w o l n i e na wybrane przez s i e b i e dobro kulturalne. Środowisko artystyczne zapomina o tym, że urzędowa redystrybucja finansów zależy od składu personalnego odpowiednich władz w momencie rozdzielania środków. Władz wybranych w demokratycznych i bezpośrednich wyborach, dodajmy. Często pojawia się też wątek niezależności artysty, gdy wystarczy pobieżna refleksja, by zadać pytanie retoryczne – czy można być jednocześnie w pełni niezależnym i utrzymywanym przez podatników, których dochód rozdziela polityczny urzędnik? Tymczasem istnieje cały szereg przykładów wsparcia dla kultury, które pochodzą z pozabudżetowych źródeł. Zaletą wszystkich jest pełna dobrowolność interakcji na linii twórca-odbiorca danego dzieła lub dobra. Przykłady odniosę do środowiska, które znam najlepiej, czyli muzyki niezależnej.

1. Kupno. Podstawowa relacja na rynku. Uczestniczysz w niej za każdym razem, gdy nabywasz karnet na Open’era, bilet na koncert artysty, którego chcesz zobaczyć na żywo, kupujesz płytę CD w Media Markt czy pobierasz ją z iTunes, opłacasz miesięczny abonament w Deezerze.

2. Własna kieszeń (wytwórcy danego dobra). To z kolei w zdecydowanej ilości przypadków podstawowe źródło finansowania muzyki alternatywnej w Polsce przez muzyków. Pod ten punkt łapie się także działalność bookingowo-promocyjna pojedynczych osób (czyli nie komercyjnych agencji koncertowych). Zastanawiasz się, kto ściągnął do Twojego miasta Napszyklat? Znajdziesz tę osobę pośród tych 30 na sali.

3. Wkład własny jednostki komercyjnej. Fajnie jest zobaczyć wielką gwiazdę na żywo, ale najpierw ktoś musiał opłacić jej stawkę za występ, podróż, nocleg, jedzenie i prywatne zachcianki, oświetleniowców, nagłośnienie, ochronę, wynajem sali itd. Komercyjne agencje koncertowe i sponsorzy tytularni wielkich festiwali nie wyczerpują tego punktu. Pojedyncze kluby w polskich miastach czy EMI, Universal, Warner i paru innych gigantów, którzy inwestują w kontrakty płytowe niezależnych muzyków, także mają tu coś do powiedzenia.

4. Filantropia. Czyli wsparcie finansowe i praca własna nieobliczona na zysk. Tak w praktyce działała Fundacja Electric Nights, w której pracowałem, a która w ten sposób dała Lublinowi dwie edycje festiwalu z zespołami wcześniej tu nieobecnymi, zaszczepiła kulturę klubowych koncertów alternatywnych, a także finansowała funkcjonowanie magazynu oraz serwisu muzyki niezależnej. Podobnie za filantropów należy uznać szefów labeli Thin Man Records, Wytwórni Krajowej i Światowej, EtRecs, FYH Records, agencji Front Row Heroes czy wszelkiej maści fundacje.

5. Sponsoring bezpośredni. Zdarza się, choć rzadko. Swego czasu zespół Muchy odbył trasę pod szyldem sieci odzieżowej House, a ich koncertowy van przerobiło MTV. By nie rozbudowywać zanadto wyliczenia, tutaj wspomnę też o imprezach branżowych. Np. Sorry Boys zagrali na pokazie znanego projektanta Macieja Zienia, a wokalistka grupy zaśpiewała w sukni jego autorstwa.

6. Crowdfunding. Formy są przeróżne, najbardziej popularna to serwis Sellaband. Dzięki niemu, a dokładnie – dobrowolnym wpłatom pojedynczych słuchaczy, swoje debiutanckie płyty wydały Julia Marcell, Catself i Natalia Safran. Aktualnie o taki sukces walczą Crab Invasion oraz Plug&Play, zaś Ifi Ude postawiła na Beesfund. Inna drogę obrali swego czasu très.b, którzy w celu zebrania pieniędzy na wydanie swojego drugiego oficjalnego longplaya przygotowali całą stronę internetową. Z kolei organizatorzy imprez Music Of The Future w momencie finansowej zapaści zwrócili się o pomoc do użytkowników portalu Polak Potrafi.

7. Działalność non-profit. Screenagers, Porcys, Niezal Codzienny, PopUp, Soulbowl, We Are From Poland, Lineout, FURS, Diggin, blogi Mariusza Hermy, Pawła Franczaka, Piotrka Kowalczyka, Andrzeja Cały, Łukasza Halickiego, Dominika Kleszki, Radio Kampus, Żak i Luz oraz wielu, wielu innych przez lata wykonało kawał dobrej roboty w zakresie informowania i krzewienia w Polsce kultury słuchania ambitnej muzyki. To także cel działania strony, na której właśnie jesteś. Nie można zapominać o wolontariuszach, którzy dla np. uczestników imprez pewnie giną w tłumie, a to oni przygotowują sale, opiekują się zespołami (w tym odgrywają ważną rolę tłumaczy) czy sprzedają wejściówki na bramce.

Jak widać, przykładów pozabudżetowego wsparcia dla kultury jest mnóstwo. Intelektualiści ponoć nie lubią kapitalizmu (choć o ironio są jego beneficjentami), więc w zrywie protestu niejeden czytający te słowa mógłby wzdrygnąć się z obrzydzeniem na próbę urynkowienia świata sztuki. Jeśli jednak tak, to musi też zrezygnować z roszczeń, by jego praca była wynagradzana pieniężnie. Opis obejmuje jedynie muzyczny wycinek kultury i ostatecznie można stwierdzić, że nie da się go przyłożyć do pozostałych gałęzi działalności artystycznej, a wiele z nich bez wsparcia publicznych środków nie utrzymałaby się w warunkach konkurencji. Pełna zgoda. Ale może właśnie tak by było sprawiedliwiej?

Fot. Piotr Zawadzki

Choć fikuśnie skręcający wąs i szarmancka prezencja odsyłają do trafnego skojarzenia, meloniki oraz laski zostały wyparte przez laptopy, i to co łączy Błażeja Nowickiego z XIX-wiecznymi filantropami, to przede wszystkim osobiste zaangażowanie nieobliczone na komercyjny zysk. Niedawno wystartowała Wytwórnia Światowa, która chce wydawać polskie zespoły śpiewające w obcych językach. Ale na tym nie wyczerpuje się zakres jej działań. Więcej szczegółów zdradza świeżo upieczony ojciec nowego labela.

Przychodzą do Ciebie Acid Drinkers i mówią, że chcą wydać w Wytwórni Światowej swoją następną płytę. Co robisz?

Myślę: „Szkoda, że nie Połomski” (śmiech). A mówiąc poważniej… Wytwórnia Światowa zdecydowanie chce promować nowych, młodych twórców, którzy mają coś do przekazania. Nie wydamy płyty, która nam się nie spodoba. Wracając zaś do Acid Drinkers, pewnie po krótkiej dyskusji podziękowalibyśmy. Ale uogólniając – gdyby jakiś dobry zespół o uznanej marce zgłosił się do nas, „fajny” muzycznie, to czemu nie?

Czy wobec tego założyliście sobie pewne ramy gatunkowe, poza które nie będziecie wychodzić, czy każdy rodzaj grania jest u Was mile widziany?

Niczego sobie nie założyliśmy, żadnych granic gatunkowych ani geograficznych. Chcemy wydawać to, co nas chwyci, zaintryguje, „nas” – mam tu na myśli przede wszystkim Jacka Szabrańskiego i Michała Szturomskiego, i co powinno tak samo zainteresować słuchaczy.

W jakich relacjach pozostaje Wytwórnia Światowa z Wytwórnią Krajową? Pełna autonomia?

Wytwórnia Krajowa zajmuje się muzyką śpiewaną po polsku, Światowa obcojęzycznymi nagraniami, tak z grubsza, bo na płycie Ocean of Noise znajdą się dwa utwory po polsku, z gościnnym udziałem Michała Wiraszko, ale za oboma labelami stoją Ci sami ludzie – Jacek Szabrański, Michał Szturomski, Mariusz Maurycy i od niedawna ja. Z tym że bezpośrednio sprawy Krajowej ogarnia Mariusz, Światowej ja, i tu jest pełna autonomia.

Wytłoczenie płyt, dystrybucja krążków, promocja – to wszystko kosztuje, a przecież te same osoby są już zaangażowane we wspomnianą Wytwórnię Krajową. Skąd bierzecie środki na tak finansochłonne działania?

Dobre i ważne pytanie – jesteśmy elastyczni, każdy projekt, każdą płytę traktujemy indywidualnie. Czasem jest tak, że pozyskujemy sponsorów, czasem finansujemy ze skromnego budżetu Wytwórni, a czasem dogadujemy się z zespołami, które same opłacają produkcje w zamian za większy zysk z płyt.

To zaczepmy o samych sponsorów. Podmioty prywatne chętnie wspierają Waszą inicjatywę? Jak się do niej odnoszą?

Akurat w tej kwestii Wytwórnia ma za małe doświadczenie, by się na ten temat rozwodzić.

A zespoły? Dużo się ich już do Was zgłosiło?

Zgłaszają się projekty, zespoły bardzo różne, plany Wytwórni Światowej rozkręcają się powoli… Nie chcę zdradzać szczegółów, ale też nie zamierzamy ograniczać się do wydawania jedynie polskich grup anglojęzycznych – wręcz przeciwnie, chcemy również wydawać w Polsce interesujące nieznane zespoły z innych rejonów świata, i mamy już pewne plany.

To bardzo ciekawe, zaskoczyłeś mnie. Zdradź chociaż, ile na dzień dzisiejszy potencjalnych premier płytowych obejmuje kalendarz Wytwórni Światowej?

Sytuacja jest dynamiczna, ale poza Ocean of Noise mocno myślimy nad dwiema premierami przed letnim okresem festiwalowym. A jaka będzie forma tych wydawnictw, to też się okaże.

Niewykluczone, że czytają te słowa Wasi przyszli Built to Spill czy New Order. Co mają zrobić, jeśli chcą wydać płytę w Wytwórni Światowej?

Sami ich znajdziemy i wydamy, na razie w Polsce (śmiech).

Pod koniec zeszłego roku, za sprawą Wytwórni Krajowej i Thin Man Records, ruszyła akcja „Wspieraj niezal”. Podchwyćmy na koniec ten koncept. Dlaczego warto wesprzeć Wytwórnię Światową?

Bo warto wspierać polskich twórców, którzy mają coś do powiedzenia.